Mary Rand: De Vrouw Die Letterlijk de Olympische Geschiedenis Insprang, Overleden op 86-jarige Leeftijd

Een gouden sprong die de Britse atletiek voorgoed veranderde

Mary Rand, de eerste Britse vrouw die een olympische gouden medaille won in de atletiek, is overleden op 86-jarige leeftijd. En als u denkt dat die ene zin het afdekt, onderschat u schromelijk een van de meest buitengewone sportcarrières die dit land ooit heeft voortgebracht.

Geboren als Mary Denise Bignal in Wells, Somerset, in 1940, verzamelde Rand niet zomaar medailles. Ze hamstertde ze. Op de Olympische Spelen van 1964 in Tokio werd ze de eerste Britse vrouw die goud, zilver en brons won op één en dezelfde Spelen. Een prestatie zo opmerkelijk dat geen andere Britse vrouw haar dit zestig jaar lang wist na te doen, totdat wielrenster Emma Finucane het in Parijs 2024 herhaalde.

Die dag in Tokio

Laten we het hebben over de finale van het verspringen, want die verdient echte eerbied. Rands eerste sprong van 6,59 meter verbrak zowel het Brits als het olympisch record. De meeste atleten zouden ermee zijn gestopt en al hadden geoefend op hun podiumgolf. Niet Rand. Bij haar vijfde poging, rennend over een natte startbaan in een tegenwind van 1,6 meter per seconde, lanceerde ze zichzelf 6,76 meter door de Tokiose lucht en verbrijzelde het wereldrecord.

Ze was daar ook nog niet klaar mee. Ze pakte zilver in de inaugurele vrouwenpentathlon en brons in de 4x100 meter estafette, omdat één medaille er blijkbaar wat eenzaam bij stond.

Het kamergenooteffect

Hier is een detail dat bijna te mooi klinkt om waar te zijn. Zes dagen na Rands gouden moment won haar kamergenote in het olympisch dorp, Ann Packer, de 800 meter. Packer gaf later aan dat Rands triomf de vonk was die haar eigen vuur had aangewakkerd. Stel je voor dat je een kamer deelt en olympische gouden medailles uitwisselt als ontbijttips. "Geef de toast maar door, en gefeliciteerd met het wereldrecord."

Een carrière die helder schitterde

Rand was een wonderkind voordat het woord overgebruikt raakte. Ze vestigde haar eerste Brits record in de pentathlon op slechts 17-jarige leeftijd. In de loop van haar carrière vergaarde ze 12 nationale titels verspreid over het verspringen, het hoogspringen, de sprinthobbels en de pentathlon. Dat is geen veelzijdigheid. Dat is pronken met een doel.

De Commonwealth Games van 1966 in Jamaica brachten opnieuw goud in het verspringen, wat haar status als de beste vrouwelijke springer die Groot-Brittannië ooit had gezien verder bevestigde. Maar blessures ontnamen haar wreed de kans om haar olympische titel te verdedigen op de Spelen van 1968 in Mexico-Stad, en ze stopte op slechts 28-jarige leeftijd.

Leven buiten de baan

Rands leven buiten de aanloop was minstens zo kleurrijk. Haar eerste echtgenoot was de Britse roeier Sidney Rand, van wie ze haar beroemde achternaam overnam. Later trouwde ze met de Amerikaan Bill Toomey, de olympisch tienkampkampioen van 1968, en verhuisde ze naar de Verenigde Staten. Naar verluidt werd ze achtervolgd door Mick Jagger en uitgenodigd om auditie te doen voor James Bond-films. Op dat punt begin je je af te vragen of ze een echt persoon was of een personage uit een bijzonder ambitieuze roman.

Ze werd in 1964 uitgeroepen tot BBC Sports Personality of the Year en ontving in de Nieuwjaarsonderscheidingen van 1965 een MBE voor haar verdiensten voor de atletiek.

Een erfenis die nog steeds hoog vliegt

In een tijdperk waarin de vrouwenatletiek een fractie van de aandacht kreeg die ze verdiende, eiste Mary Rand dat de wereld oplette. Ze vroeg niet beleefd om erkenning. Ze sprong 6,76 meter in een tegenwind en nam die gewoon. De Britse atletiek heeft haar een enorme schudt te danken, en de sport is armer door haar overlijden.

Ze was 86. Ze was magnifiek. En ze had waarschijnlijk de meesten van ons nog steeds kunnen verslaan op een slechte dag.

Lees het originele artikel op bron.