Trump mówi, że jest "niezadowolony" z Iranu, gdy rozmowy pokojowe znów się chwieja

Gdy już wydawało się, że dyplomatyczna karuzela może zwolnić, Donald Trump wyskoczył z niej, skrzyżował ręce i ogłosił, że jest, mówiąc jego własnymi słowami, "niezadowolony" z najnowszej propozycji pokojowej Iranu. Wzruszenie ramionami ze strony każdego, kto obserwuje tę sagę od dwóch miesięcy, jest tutaj jak najbardziej na miejscu.

Prezydent USA, nigdy nie grzeszący powściągliwością, przedstawił w czwartek swoje opcje jako wybór między próbą "zawarcia umowy" a "zrównaniem ich z ziemią i skończeniem z nimi na zawsze". Dodał, miłosiernie, że wolałby ich "nie bombardować". Małe łaski.

Co Iran faktycznie proponuje

Propozycja, dostarczona za pośrednictwem pakistańskich mediatorów, jest dyplomatycznym odpowiednikiem otrzymania połowy kanapki z zapewnieniem, że druga połowa jest w drodze. Teheran zaoferował ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz, wąskiej trasy morskiej, przez którą przepływa mniej więcej jedna piąta światowej ropy naftowej, ale chce odłożyć kwestię nuklearną na później.

To właśnie ten punkt najbardziej obchodzi Waszyngton. Trump był jasny, wielokrotnie i głośno, że każde porozumienie musi obejmować rezygnację Iranu z uranu o niemal bombowym wzbogaceniu i całkowite porzucenie wzbogacania. Proszenie USA o podpisanie umowy w sprawie Ormuz, podczas gdy wirówki nadal pracują, jest w oczach Trumpa nie do przyjęcia.

Pakistan gra rolę listonosza

Islamabad wyłonił się jako mało prawdopodobny pośrednik, przekazując wiadomości między Teheranem a Waszyngtonem. Na papierze to zaskakujący wybór, ale Pakistan ma działające kanały z obiema stronami i, co kluczowe, nie jest wystarczająco blisko żadnej z nich, by niepokoić drugą. Czy to wystarczy, by zasypać tak głęboką przepaść, to już inna sprawa.

Trump opisał irańskie przywództwo jako "bardzo zdezorganizowane" i "kłótliwe", co jest jednym ze sposobów powiedzenia, że zespół negocjacyjny nie może dojść do porozumienia w sprawie tego, czego właściwie chce. Każdy, kto siedział przy szczególnie burzliwej rodzinnej grupie na WhatsAppie, rozpozna tę atmosferę.

Opcja militarna jest jak najbardziej na stole

W tym tygodniu prezydent uczestniczył w 45-minutowym odprawie na temat opcji militarnego uderzenia na Iran. Czterdzieści pięć minut to długo, by rozmawiać o bombach, a timing nie jest subtelny. USA utrzymują również blokadę morską irańskich portów, ściskając reżim ekonomicznie, podczas gdy dyplomaci udają optymizm.

Konflikt, wchodzący teraz w trzeci miesiąc, osiągnął 61. dzień 29 kwietnia. Ta liczba ma znaczenie, ponieważ przekracza próg 60 dni w ramach Ustawy o Uprawnieniach Wojennych, prawa wymagającego od prezydentów uzyskania zgody Kongresu na trwałe działania wojskowe. Trump nazwał tę ustawę "całkowicie niekonstytucyjną", co nikogo nie zaskoczy, ale wywołało to kontrolę Kongresu i przesłuchanie z udziałem Sekretarza Obrony Hegseth.

Dlaczego ma to znaczenie przy brytyjskiej pompie paliwa

Możesz czytać to z Manchesteru lub Margate i zastanawiać się, dlaczego kłótnia między Waszyngtonem a Teheranem powinna cię niepokoić. Odpowiedź, jak zawsze, brzmi: paliwo. Amerykańscy kierowcy płacą teraz średnio 4,39 dolara za galon, co jest najwyższym poziomem od lipca 2022 roku, a ceny skoczyły o 33 centy w ciągu samego ostatniego tygodnia.

Globalne rynki ropy nie respektują granic narodowych. Gdy Cieśnina Ormuz jest w grze, a blokada USA wypycha irańską ropę z rynku, ceny chwiają się wszędzie. Brytyjskie stacje benzynowe już odczuły ten ból, a każka eskalacja, realna lub pogłoskowa, zwykle dodaje kilka pensów do litra, zanim zdążysz wypić poranną kawę.

Rosja czai się w tle

Iran podobno szuka dyplomatycznej ochrony w Moskwie, co dodaje kolejny niekomfortowy wymiar do sytuacji, w której i tak brakuje eleganckich wyjść. Interes Rosji w utrzymaniu Zachodu w rozproszeniu nie jest dokładnie tajemnicą państwową, a przedłużający się kryzys irański jest na rękę Kremlowi. Czy przełoży się to na coś więcej niż ciepłe słowa z Moskwy, pozostaje do zobaczenia.

Nuklearny punkt zapalny

Odrzuć blef i odprawy, a sedno sprawy stanowi uran. Iran, według większości relacji, zbliżył się do wzbogacenia na poziomie broni bardziej niż w jakimkolwiek innym momencie swojej historii. Stanowisko USA jest takie, że żadna umowa warta podpisania nie pozostawia tej zdolności nietkniętej. Stanowisko Teheranu jest takie, że rozmowy nuklearne to oddzielna rozmowa na inny dzień.

Te dwa stanowiska nie są po prostu od siebie odległe, one zmierzają w przeciwnych kierunkach. Ponowne otwarcie Ormuz to taktyczna koncesja; demontaż programu wzbogacania to strategiczna kapitulacja. Iran jeszcze tam nie jest, a Trump nie udaje, że jest cierpliwy.

Co będzie dalej

Realistycznie rzecz biorąc, mogą wydarzyć się trzy rzeczy. Po pierwsze, Pakistan może być brokerem kompromisu ratującego twarz, który po cichu włączy kwestię nuklearną z powrotem do rozmów. Po drugie, Trump może zdecydować, że umowa nie nadchodzi i autoryzować uderzenia, ze wszystkimi regionalnymi konsekwencjami, jakie by to wywołało. Po trzecie, i być może najbardziej prawdopodobne, obecna ponura równowaga będzie się przeciągać, z blokadami, odprawami i blefem wypełniającymi lukę, gdzie powinien być postęp.

Żaden z tych wyników nie wygląda przyjemnie. Pierwszy wymaga, by irańskie przywództwo zgodziło się między sobą, co sam Trump wątpi, by było możliwe. Drugi grozi szerszą wojną w regionie, który miał ich już wystarczająco dużo, dziękuję. Trzeci po prostu sprawia, że wszyscy są biedniejsi i bardziej niespokojni.

Werdykt

Nazwanie tego "załamaniem" mogłoby być zbyt uprzejme, bo to sugeruje, że rozmowy w ogóle posuwały się do przodu. To, co obserwujemy, to dwa rządy krzyczące obok siebie przez pakistański megafon, podczas gdy licznik tyka na stacjach benzynowych, a wojskowi planiści aktualizują swoje slajdy.

Dla brytyjskich czytelników praktyczny wniosek jest nieromantyczny, ale realny. Miej oko na ceny paliwa, spodziewaj się więcej dramatycznych wpisów na Truth Social przed jakąkolwiek faktyczną dyplomacją i nie licz na przełom w tym tygodniu. "Niezadowolenie" Trumpa rzadko jest wstępem do kompromisu. Zazwyczaj jest wstępem do czegoś głośniejszego.

Przeczytaj oryginalny artykuł na stronie źródłowej.