Miesiąc Bomb nad Teheranem: Cywilne Koszty, o Których Nikt Nie Chce Mówić

Gdy Bomby o Wadze 900 kg Spadają na Ulice Mieszkalne

Minął miesiąc od czasu, gdy Stany Zjednoczone i Izrael rozpoczęły skoordynowane operacje wojskowe przeciwko Iranowi, a obraz wyłaniający się z Teheranu jest, mówiąc wprost, przerażający. Operacja Epic Fury i Operacja Roaring Lion ruszyły 28 lutego 2026 roku pod nazwami brzmiącymi jak odrzucone tytuły filmów akcji, lecz niosącymi bardzo realne konsekwencje dla milionów zwykłych ludzi.

Według Human Rights Activists News Agency (HRANA), organizacji z siedzibą w USA gromadzącej dane o ofiarach za pośrednictwem sieci terenowych wewnątrz Iranu, w samym pierwszym miesiącu zginęło około 1 464 cywilów. Wśród nich jest co najmniej 217 dzieci. Niech to dotrze na chwilę.

Atak na Resalat: Studium Przypadku Zniszczenia

W nocy 9 marca izraelski nalot trafił w blok mieszkalny Resalat w Teheranie. IDF twierdziło, że celem był budynek wojskowy Basij przy tej samej ulicy. Zginęło od 40 do 50 osób. Eksperci wojskowi twierdzą, że zniszczenia są zgodne z użyciem bomby Mark 84, ważącej 900 kg, pierwotnie zaprojektowanej do niszczenia utwardzonych celów wojskowych, a nie dzielnic mieszkalnych.

Analiza BBC Eye sugeruje, że co najmniej cztery budynki zostały zniszczone w szybkiej kolejności, a obiekty oddalone podobno nawet o 65 metrów doznały poważnych uszkodzeń, choć te konkretne pomiary nie zostały niezależnie zweryfikowane poza własnym reportażem BBC.

Jeśli zastanawiacie się, jak wygląda sytuacja, gdy bomba zdolna do przebicia bunkra spada w pobliżu bloku mieszkalnego, odpowiedź brzmi: mniej więcej tak, jak można się spodziewać, i jeszcze gorzej.

Liczby Wciąż Rosną

Skala kampanii lotniczej jest zdumiewająca. IDF zrzuciło ponad 12 000 bomb na terenie Iranu, z czego około 3 600 spadło na Teheran. US Central Command uderzyło w ponad 9 000 celów w całym kraju, a liczba ta przekroczyła już 10 000 do 25 marca według szefa CENTCOM admirała Brada Coopera.

1 marca izraelski atak trafił w komisariat policji Abbasabad w pobliżu placu Niloufar podczas Ramadanu, zabijając co najmniej 20 osób. Mieszkańcy dobrze rozumieli symbolikę tego momentu.

Żadnych Syren, Schronów ani Planu

Być może najbardziej mrożącym krew w żyłach szczegółem relacjonowanym przez mieszkańców jest brak jakiejkolwiek infrastruktury obrony cywilnej. Żadnych syren. Żadnych ostrzeżeń. Żadnych publicznych schronów. Żadnych wytycznych dotyczących ewakuacji. Wiele mediów, w tym NBC News, potwierdziło doniesienia, że ludność Teheranu w zasadzie zdana jest sama na siebie, gdy spadają bomby.

Wewnątrz Iranu obowiązuje blackout internetowy, co sprawia, że niezależna weryfikacja danych o ofiarach jest wyjątkowo trudna, a miliony ludzi odcięte są od świata zewnętrznego. BBC, która rzadko uzyskuje dostęp do Iranu nawet w normalnych okolicznościach, informuje, że nie wpuszczono jej do kraju od momentu wybuchu wojny.

Szerszy Obraz Też Nie Napawa Optymizmem

Ten konflikt nie wziął się znikąd. Masowe protesty antyrządowe ogarnęły Iran od grudnia 2025 do stycznia 2026 roku. Reżim odpowiedział represjami szeroko udokumentowanymi przez Amnesty International, Human Rights Watch i NPR, w których zginęły tysiące osób. Iran z kolei odpowiedział na naloty, atakując infrastrukturę cywilną w krajach Zatoki Perskiej, w tym lotniska i hotele w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Cywile Teheranu znaleźli się więc między rządem, który stłumił ich protesty, a obcymi mocarstwami deszczem bomb obracającymi ich miasto w gruzy. To geopolityczny wybór, którego nikt nie zamawiał.

ONZ, Amnesty International i Human Rights Watch wyraziły zaniepokojenie użyciem ciężkiej amunicji na gęsto zaludnionych terenach. Można się domyślać, że te obawy zostaną odnotowane, zarchiwizowane i grzecznie zignorowane, jak to zazwyczaj bywa.

Jedno pozostaje niepodważalne: cokolwiek są wojskowe cele operacji, ludzie wyciągający dzieci z gruzów w Teheranie nie zgłosili się na ochotnika do żadnego z tego.

Przeczytaj oryginalny artykuł na stronie zrodla.