Igranie z ogniem: dlaczego uderzenie w irańską sieć energetyczną to strategiczny błąd

Niebezpieczna gra w naśladownictwo

W świecie konfliktów międzynarodowych istnieje pewna ponura przewidywalność taktyk stosowanych przez liderów, gdy kończą im się rozsądne opcje. Benjamin Netanjahu w swoim najnowszym zwrocie strategicznym zdaje się czerpać wzorce prosto z podręcznika Władimira Putina. Uderzając w krytyczną infrastrukturę energetyczną Iranu, a konkretnie w pole gazowe South Pars, Izrael powiela rosyjską strategię próby zmuszenia narodu do kapitulacji poprzez zamrożenie.

To posunięcie wydaje się mniej mistrzowskim ruchem geniusza wojskowego, a bardziej desperacką próbą wymuszenia zmiany zachowania Teheranu. Niestety, jeśli historia jest jakimkolwiek wyznacznikiem, rzadko kończy się to czystym rozwiązaniem.

Dlaczego ataki na infrastrukturę zawodzą

Postawmy sprawę jasno: bombardowanie sieci energetycznych nie jest precyzyjnym uderzeniem w przywództwo reżimu. To atak na ludność cywilną. Kiedy odcinasz dostawy prądu lub gazu w kraju, nie tylko utrudniasz życie elitom w ich wieżach z kości słoniowej. Sprawiasz, że życie przeciętnego człowieka, który próbuje ogrzać swój dom lub utrzymać włączone światło, staje się nędzne.

Putin próbował tego w Ukrainie i nie doprowadziło to do szybkiej kapitulacji. Zamiast tego wzmocniło determinację i zjednoczyło społeczeństwo przeciwko agresorowi. Netanjahu wydaje się stawiać na inny wynik, ale nie ma powodów, by sądzić, że obywatele Iranu zareagują inaczej na pozbawienie ich podstawowych potrzeb przez obce mocarstwo.

Gospodarcze konsekwencje

Z perspektywy Wielkiej Brytanii doskonale wiemy, jak kruche są światowe rynki energii. Kiedy konflikt uderza w głównych producentów gazu, skutki odczuwamy przy własnych stołach kuchennych. Światowe ceny energii są wyjątkowo wrażliwe na niestabilność na Bliskim Wschodzie. Poprzez eskalację konfliktu i włączenie do niego infrastruktury przemysłowej, ryzyko ogromnego skoku cen nie jest tylko możliwością; jest prawdopodobieństwem.

Dla brytyjskiej gospodarki, która wciąż próbuje podnieść się po inflacji, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebujemy, jest kolejna runda zmienności cen energii. To nie jest tylko problem regionalny; to światowy ból głowy, który tylko czeka, by wybuchnąć.

Strategiczny ślepy zaułek

U podstaw tej strategii leży fundamentalne niezrozumienie. Przekonanie, że zniszczenie zdolności energetycznych narodu doprowadzi do wewnętrznego upadku, ignoruje to, jak rzeczywiście funkcjonują reżimy. Opresyjne rządy są niezwykle biegłe w priorytetowym traktowaniu własnego przetrwania i przekierowywaniu pozostałych zasobów do swojego aparatu bezpieczeństwa. W międzyczasie cierpi ogół społeczeństwa.

To taktyka, której brakuje dalekowzroczności. Oferuje krótkoterminową satysfakcję wizualną dla krajowej publiczności, tworząc jednocześnie długoterminowe koszmary strategiczne. To hazard, który ryzykuje przekształcenie regionalnego impasu w szerszą i bardziej długotrwałą katastrofę.

Werdykt

Decyzja Netanjahu o naśladowaniu taktyk użytych w wojnie rosyjsko ukraińskiej jest nie tylko moralnie wątpliwa; jest pusta strategicznie. Historia sugeruje, że atakowanie infrastruktury cywilnej nie rzuca reżimów na kolana. Zapewnia jedynie, że gdy opadnie kurz, zostajesz z populacją, która ma jeszcze więcej powodów, by tobą gardzić.

Powinniśmy szukać deeskalacji, a nie powielać najgorsze taktyki współczesnej wojny. Jeśli zależy nam na stabilności, jest to zdecydowanie zła droga.

Przeczytaj oryginalny artykuł w źródle.