Długa gra: Dlaczego strategia obronna Iranu to coś więcej niż tylko to, kto zasiada w Białym Domu

Mit decyzji podjętej pod wpływem impulsu

W zachodnich mediach krąży uporczywa, choć nieco naiwna narracja, że zmiany geopolityczne są jedynie wynikiem tego, kto akurat najgłośniej krzyczy w Gabinecie Owalnym. Uwielbiamy dramaty oparte na osobowościach, ale jeśli chodzi o Islamską Republikę Iranu, rzeczywistość jest o wiele bardziej wyrachowana i, szczerze mówiąc, przerażająco długofalowa.

Najnowsze analizy sugerują, że podczas gdy świat skupia się na zmiennej retoryce postaci takich jak Donald Trump, Teheran jest zajęty grą w szachy, która trwa od dziesięcioleci. Irański reżim nie reaguje na cykle informacyjne; buduje infrastrukturę przetrwania zaprojektowaną tak, aby wytrzymać upadek rządu i wciągnąć Stany Zjednoczone w bagno, przy którym poprzednie konflikty wyglądałyby jak rozgrzewka.

Architektura wyczerpania

Rdzeń tej strategii zakłada przetrwanie IRGC (Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej). Nie planują oni szybkiego zwycięstwa; planują żmudną, niemożliwą do wygrania wojnę na wyczerpanie. Poprzez decentralizację dowództwa wojskowego i głębokie osadzenie swoich zasobów w tkance cywilnej kraju, upewnili się, że jakakolwiek próba przeprowadzenia ataków chirurgicznych będzie wszystkim, tylko nie operacją chirurgiczną.

Z perspektywy Wielkiej Brytanii często patrzymy na te napięcia przez pryzmat cen ropy czy sankcji dyplomatycznych. Jednak rzeczywistość taktyczna jest taka, że Iran zbudował postawę obronną, która zakłada najgorszy scenariusz. Spędzili lata na przygotowaniach do sytuacji, w której ich najwyższe kierownictwo zostanie wyeliminowane, tworząc plan awaryjny, który pozwala machinie działać w cieniu.

Dlaczego ma to znaczenie dla reszty z nas

Dlaczego powinno nas to obchodzić? Ponieważ nie chodzi tu tylko o regionalne pozowanie. Chodzi o fundamentalne niezrozumienie przeciwnika. Jeśli zachodni przywódcy nadal będą traktować Iran jako reżim podejmujący decyzje w oparciu o aktualne kaprysy polityczne prezydenta USA, wpadają w pułapkę.

• Długi horyzont: Teheran działa w skali czasowej, która czyni czteroletnie cykle wyborcze nieistotnymi.
• Ryzyko bagna: Irańska doktryna obronna jest wyraźnie zaprojektowana tak, aby wciągnąć obce mocarstwa w operacje lądowe, których nie są w stanie utrzymać.
• Odporność w założeniu: Reżim wzmocnił swoją infrastrukturę, aby przetrwać całkowitą utratę centralnego dowodzenia.

Lekcja realizmu

Łatwo dać się wciągnąć w teatr polityki międzynarodowej. Widzimy tweety, konferencje prasowe i pozowanie. Ale za kurtyną planowanie strukturalne jest zimne, metodyczne i głęboko zakorzenione. To, czy USA zmienią swoje stanowisko pod inną administracją, jest niemal drugorzędne wobec faktu, że strategiczna trajektoria Iranu została wyznaczona na długo przed tym, jak obecna grupa polityków pojawiła się na scenie.

Musimy przestać patrzeć na to jak na serię odizolowanych wydarzeń i zacząć widzieć to, czym jest: wielopokoleniową strategią, która z radością pozwoli Zachodowi wyczerpać się w dążeniu do konfliktu, który nie ma widocznego końca.

Przeczytaj oryginalny artykuł pod adresem źródła.