Człowiek, Który Powstrzymał Zamach na Szpital Przytuleniem

Niezwykły Akt Odwagi w Szpitalu St James's

Nathan Newby wyszedł na papierosa. Skończyło się na tym, że zapobiegł atakowi terrorystycznemu na oddział położniczy. Jeśli brzmi to jak fabuła filmu, w który trudno uwierzyć, cóż, prawdziwe życie zawsze miało talent do rzeczy nieprawdopodobnych.

Newby, lat 35, z Leeds, był pacjentem szpitala St James's 20 stycznia 2023 roku, kiedy zagadał do nieznajomego przed budynkiem. Tym nieznajomym był Mohammad Farooq, 29-letni pracownik pomocniczy tego samego szpitala, który przybył tamtego wieczoru z domowej roboty bombą ciśnieniową zawierającą niemal 10 kg materiałów wybuchowych, imitacją broni palnej, nożem i gwoździami.

Jego cel? Oddział położniczy Gledhow Wing. Jego zamiar? Zabicie jak największej liczby pielęgniarek.

Kilka Godzin Spokojnej Perswazji

Obaj mężczyźni rozmawiali przez kilka godzin. Mniej więcej po godzinie Farooq ujawnił bombę. W tym momencie większość ludzi rzuciłaby się do ucieczki. Newby zrobił coś odwrotnego. Zachował spokój, kontynuował rozmowę i umiejętnie odciągał Farooqa od budynku.

To, co nastąpiło, było niezwykłym przykładem ludzkiej więzi pod skrajną presją. Farooq, samodzielnie zradykalizowany terrorysta-samotnik zainspirowany ideologią Daesh i napędzany głębokimi osobistymi urazami, zaplanował ten atak skrupulatnie. Zdobył instrukcje budowy bomb z publikacji al-Kaidy, wzorował swoje urządzenie na bombach z maratonu bostońskiego z 2013 roku (z dwukrotnie większą siłą rażenia) i wcześniej rozważał RAF Menwith Hill jako główny cel, zanim nie zdołał pokonać tamtejszych zabezpieczeń.

Szpital St James's był jego planem B. Newby zadbał o to, by pozostał tylko planem.

Uścisk, Który Zmienił Wszystko

I tu historia nabiera najbardziej rozbrajającego obrotu. W trakcie rozmowy to Farooq poprosił Newby'ego o uścisk. Nie raz, lecz kilkakrotnie. Newby zgodził się. A potem padły słowa, które zakończyły kryzys: "Zadzwoń na policję, zanim zmienię zdanie."

Newby zrobił dokładnie to.

Policja i jednostki saperskie zastały działające urządzenie, które mogłoby spowodować katastrofalne ofiary w zatłoczonym oddziale położniczym. W samochodzie Farooqa odkryto dodatkowe materiały wybuchowe, plan czterech szpitalnych oddziałów oraz imitację pistoletu półautomatycznego Gediz 9mm.

Sprawiedliwość i Uznanie

Farooq został uznany za winnego przed Sheffield Crown Court 2 lipca 2024 roku po trzytygodniowym procesie. Osobno przyznał się do winy w kilku zarzutach, w tym posiadania materiałów wybuchowych z zamiarem narażenia życia oraz posiadania informacji przydatnych terrorystom. 21 marca 2025 roku skazano go na dożywocie z minimalnym okresem 37 lat.

Pani sędzia Cheema-Grubb nazwała Newby'ego "niezwykłym, zwykłym człowiekiem" i trudno się z tą oceną nie zgodzić.

Newby ma otrzymać Medal Jerzego, drugie pod względem rangi cywilne odznaczenie za waleczność. To pierwsza chwila, gdy publicznie opowiedział o tym, co wydarzyło się tamtej nocy, w związku z ceremonią odznaczenia w marcu 2026 roku.

Cichy Bohater

Najbardziej uderza w tej historii skromne podejście Newby'ego do całej sprawy. Opisał Farooqa jako "prawdopodobnie dobrego człowieka", który "przeżywał wtedy trudny czas", i stwierdził, że po prostu "znalazł się we właściwym miejscu o właściwym czasie."

To spektakularnie skromny sposób na opisanie przekonania do odstąpienia od ataku człowieka uzbrojonego w ładunek wybuchowy zdolny przyćmić bomby z maratonu bostońskiego, ale być może właśnie ta skromność sprawiła, że to zadziałało. Żadnej konfrontacji, żadnego bohaterskiego szarżu, żadnego dramatycznego pata. Tylko jeden człowiek traktujący drugiego jak człowieka i w ten sposób ratujący niezliczone życia.

W czasach, gdy nieustannie mówi się nam, że powinniśmy się bać, historia Newby'ego jest cichym, lecz potężnym przypomnieniem, że współczucie, nawet wobec kogoś, kto zamierza wyrządzić straszliwą krzywdę, może być najskuteczniejszą bronią ze wszystkich.

Przeczytaj oryginalny artykuł na stronie źródłowej.