Vergeet het Scorebord: Waarom Engeland's 'Slechtste' Zes Naties Eigenlijk een Meestercursus in Vooruitgang Was

Het Grote Britse Gemor

Als er één ding is dat wij Britten beter doen dan wie ook, dan is het klagen. We klagen over de regen, we klagen over de prijs van een Freddo, en we klagen heel graag over het Engels rugbyteam. Op papier ziet de recente Zes Naties-campagne eruit als een kleine ramp. Een middenmootpositie en een reeks resultaten die zelfs de meest optimistische fan naar de gin doet grijpen. Maar als je het spreadsheet echt had neergelegd en de wedstrijden had bekeken, zou je weten dat de eindstand ongeveer net zo nauwkeurig is als een weersvoorspelling in april.

Het verhaal dat wordt verteld is dat dit Engeland's slechtste Zes Naties ooit was. Statistisch gezien misschien wel. Maar wat betreft ziel, ambitie en het feit dat we niet door de televisie heen wilden slaan, was het eigenlijk een enorme stap vooruit. Steve Borthwick heeft een selectie overgenomen die speelde als een groep accountants en ze omgevormd tot een ploeg die er echt van lijkt te genieten een rugbybal vast te houden. Dat is geen geringe prestatie.

Het Parijs-hartzeer: Een Gallisch Geschenk?

Laten we het hebben over die laatste wedstrijd in Lyon. Verliezen van Frankrijk in de laatste seconden is een heel bijzondere vorm van pijn. Het is alsof je veertig minuten op een bus wacht, alleen om bespat te worden met een plas water terwijl hij voorbijrijdt. Thomas Ramos' monstertrap vanaf de middenlijn was een dolk in het hart, maar het feit dat Engeland zelfs in een positie was om die wedstrijd te winnen, zegt alles. In voorgaande jaren zou Engeland naar Frankrijk zijn gegaan, de bal eindeloos weg hebben getrapt en met twintig punten hebben verloren zonder ooit de tryline te bedreigen.

In plaats daarvan zagen we een team dat bereid was man tegen man te gaan met de Franse flair. We zagen tries die gebouwd waren op echte vaardigheid in plaats van alleen maar wachten op fouten van de tegenstander. Het was moedig, het was opwindend, en ja, het was hartverscheurend. Maar ik verlies liever een thriller in Parijs dan dat ik een saaie wedstrijd tegen Italië win, welke dag van de week dan ook. Voor het eerst in lange tijd leek het Engels team een plan te hebben dat meer inhield dan alleen 'trappen en hopen'.

Borthwick's Dappere Nieuwe Wereld

Steve Borthwick krijgt vaak onterecht kritiek. Hij heeft de uitstraling van iemand die graag vroeg zijn belastingaangifte doet, maar onder dat stoïcijnse uiterlijk bouwt hij iets wat echt interessant is. Hij erfde een puinhoop. Het post-Eddie Jones-tijdperk was een verwarrend landschap van afgedankte spelers en tactische identiteitscrises. Borthwick's eerste taak was het schip te stabiliseren, wat hij deed door Engeland ontzettend moeilijk te verslaan, al was het een beetje saai om naar te kijken.

Deze Zes Naties zag de overgang naar 'Borthwick 2.0'. De introductie van Felix Jones en zijn 'blitz'-verdediging is een openbaring geweest. Het is een hoog-risico, hoog-rendement aanpak. Soms laat het gaten die groot genoeg zijn voor een dubbeldekker, maar als het werkt, verstikt het de tegenstander. Het is agressief, het is proactief, en het is precies wat het Engelse rugby heeft gemist. We wachten niet langer tot dingen gebeuren: we laten ze zelf gebeuren. Die mentaliteitsverandering is meer waard dan een paar extra punten in de toernooistand.

De Ben Earl Show

Als we het over waar voor je geld hebben, moeten we het over Ben Earl hebben. In een tijdperk waarin elke cent telt, levert Earl iedere week een wereldklasse prestatie. Hij is het kloppend hart van dit team geworden. Hem met de bal zien lopen is als kijken naar een menselijke bowlingbal. Hij rent niet alleen in mensen: hij rent er dwars doorheen. Hij was de uitblinker van het toernooi en vertegenwoordigt de nieuwe energie die Borthwick probeert te cultiveren.

Dan heb je het vlieghalf-dilemma. George Ford blijft de tactische meesterbrein, de man die je aan het roer wilt als je door een lastig onweer moet navigeren. Maar Marcus Smith is de vonk. Zijn invalsbeurten waren het equivalent van een dubbele espresso. Hij brengt een mate van onvoorspelbaarheid mee die verdedigers 's nachts wakker houdt. De balans tussen Fords controle en Smiths chaos is iets wat Engeland eindelijk begint te beheersen. Het gaat er niet om wie start en wie afmaakt: het gaat erom dat je de juiste tools hebt voor het juiste moment.

De Statistische Leugen

Laten we de olifant in de kamer aanpakken: de ranglijst. Engeland eindigde derde, achter Ierland en Frankrijk. Voor sommigen is dat een mislukking. Maar kijk naar de context. Ierland is momenteel een goed geoliede machine die jaren in de maak is geweest. Frankrijk heeft een diepte van talent die ronduit aanstootgevend is. Dat Engeland Ierland in Twickenham versloeg en op een haar na van Frankrijk weg won, toont aan dat de kloof kleiner wordt. We zijn niet langer de achterblijvers van het noordelijk halfrond.

De kop 'slechtste eindklassering' is een klassiek voorbeeld van statistieken zonder context. Als je twee wedstrijden verliest met een gecombineerd totaal van vijf punten, ben je een heel ander team dan een ploeg die wordt weggeblazen. Engeland is weer competitief. Ze zijn fysiek sterk, fit en beginnen een klinische scherpte te ontwikkelen. De vooruitgang is zichtbaar voor iedereen die niet verblind wordt door de eindstand. We bouwen een fundament dat ons goed van pas zal komen voor de volgende WK-cyclus, en dat is veel belangrijker dan een plastic trofee in 2024.

Is het je Zuurverdiende Geld Waard?

Rugbyfan zijn in het VK is niet goedkoop. Tussen de kosten van een tv-licentie, de buitensporige prijs van een pint in Twickenham en de algemene wooncrisis willen fans waar voor hun investering zien. Een paar jaar lang voelde het kijken naar Engeland als een beetje een karwei. Het was een tactisch gezwoeg dat vaak elk gevoel van vreugde miste. Dit toernooi veranderde dat. Zelfs in de nederlaag was er een gevoel van trots en vermaak.

We zien jonge spelers als Immanuel Feyi-Waboso en George Martin toetreden tot de ploeg en er volledig thuis uitzien. Er is een gevoel van vernieuwing. Als je je zaterdagmiddag besteedt aan het kijken naar het nationale team, wil je ambitie zien. Je wilt spelers zien die risico's nemen. Je wilt een team zien dat de vastberadenheid en de energie van de fans weerspiegelt. Dit Engels team begint dat eindelijk te bieden. Het is een team dat het waard is om weer achter te staan.

Het Oordeel

Dus was het Engeland's slechtste Zes Naties? Alleen als je denkt dat het enige wat telt een getal op een scherm is. Als je geeft om de richting van de ontwikkeling, de groei van talent en de pure entertainmentwaarde van de sport, was het eigenlijk een van de meest veelbelovende campagnes in jaren. Borthwick heeft een ruggengraat voor zijn team gevonden en een speelstijl die bij het moderne spel past. We zijn niet langer alleen maar een team dat mensen probeert te intimideren: we zijn een team dat hen probeert te overtreffen.

De zomertour naar Japan en Nieuw-Zeeland zal de echte lakmoesproef zijn. Naar het thuisland van de All Blacks gaan is de ultieme uitdaging voor elke ploeg, maar voor het eerst in lange tijd kijk ik er echt naar uit. We winnen misschien niet elke wedstrijd, maar we zullen ze zeker flink aan het werk zetten. En in het huidige klimaat is een beetje echte opwinding zijn gewicht in goud waard.

Lees het originele artikel op bron.