Tuchels 35-koppige Engeland-selectie: Een tactisch experiment of gecontroleerde chaos voor het WK?

De voorlaatste selectie van de Duitser voor het grote toernooi

Thomas Tuchel heeft nooit de neiging gehad om dingen halfslachtig aan te pakken. Zijn laatste Engeland-selectie, een omvangrijke groep van 35 spelers voor oefenwedstrijden tegen Uruguay (27 maart) en Japan (31 maart) in Wembley, is tegelijkertijd auditieband, loyaliteitstest en logistiek puzzelstuk. Met het WK 2026 nu minder dan drie maanden weg, is dit de voorlaatste kans voor spelers om aanspraak te maken op een plek. En Tuchel heeft, dat moet gezegd, de deur wagenwijd opengezet.

Maar een grotere selectie betekent niet automatisch een duidelijker beeld. Als er al iets uit blijkt, is het dat deze keuze minstens zoveel vragen oproept als ze beantwoordt.

Het getallenpel

Laten we beginnen met de feiten. Vijfendertig spelers is aanzienlijk meer dan een gebruikelijke internationale selectie, en daar is een reden voor. Tuchel heeft zijn groep in twee kampen verdeeld: 24 spelers melden zich voor de wedstrijd tegen Uruguay, terwijl 11 anderen, die dit seizoen allemaal meer dan 3.500 speelminuten achter de rug hebben, worden gespaard en pas voor het duel met Japan aansluiten.

Het is een pragmatische aanpak, zeker nu clubmanagers hem het leven zuur maken over spelersbelasting. Maar het betekent ook dat geen van beide oefenwedstrijden iets in de buurt komt van Tuchels sterkst denkbare elftal. Dit zijn repetities waarbij de helft van de cast op een willekeurige avond ontbreekt.

De definitieve WK-selectie wordt teruggebracht tot 26 spelers, wat betekent dat ongeveer negen van deze spelers in feite auditie doen voor een rol die ze niet zullen krijgen. Meedogenloos, maar dat is internationaal voetbal nu eenmaal.

De terugkerende helden

Het meest intrigerende aspect van deze selectie is het aantal spelers dat een tweede kans krijgt. Harry Maguire en Kobbie Mainoo hebben sinds september 2024 geen Engeland-shirt meer gedragen, waardoor deze terugkeer aanvoelt als een reddingslijn en een eindexamen tegelijk. Maguire, ondanks alle memes, blijft een van Engelands meest ervaren centrale verdedigers, en Tuchel hecht duidelijk waarde aan die WK-ervaring.

Fikayo Tomori is een andere opvallende terugkeer. De AC Milan-verdediger heeft sinds eind 2023 niet meer voor Engeland gespeeld, maar zijn prestaties in de Serie A zijn consistent solide geweest. Met de concurrentie op de positie van centrale verdediger moordend, zeker nu Marc Guehi zijn draai heeft gevonden bij Manchester City na zijn overstap van Crystal Palace in januari voor 20 miljoen pond, heeft Tomori een sterk fortnight nodig.

Dan is er Marcus Rashford, die arriveert na een indrukwekkend huurseizoen bij Barcelona: 10 doelpunten en 13 assists in 38 optredens in alle competities. Dat is het soort vorm waarbij je je afvraagt of de speler die Manchester United-fans slaapwandelend door wedstrijden zagen gaan simpelweg in de verkeerde omgeving zat. Zijn toekomst blijft onduidelijk, met United dat naar verluidt 50 miljoen pond wil voor een permanente deal terwijl Barcelona een optie tot koop van 26 miljoen pond heeft, maar op het veld ziet hij er herboren uit.

Nieuwe gezichten en sprookjesverhalen

De grote nieuwe naam is James Garner, de Everton-middenvelder die zijn eerste senioroproep verdient. Zijn cijfers dit seizoen, 2 doelpunten en 5 assists in 30 Premier League-wedstrijden, schreeuwen geen superster, maar vertellen wel een verhaal van consistentie en intelligentie op het middenveld. Garner leest het spel prachtig, en in een selectie die soms rust op het middenveld mist, biedt hij iets wat werkelijk anders is.

Dominic Calvert-Lewin is een ander feel-good verhaal. Door velen afgeschreven na zijn blessuregeteisterde laatste seizoenen bij Everton, heeft de spits zijn ritme gevonden bij Leeds United. Meer dan 10 Premier League-doelpunten dit seizoen, waaronder een reeks van 7 doelpunten in 6 opeenvolgende wedstrijden eind 2025, leverde hem de Premier League Speler van de Maand op voor december. Voor een speler die ooit leek voorbestemd voor de voetbalrommelmarkt is het een opmerkelijke ommekeer.

De opvallende afwezigen

Elke selectieaankondiging wordt evenzeer bepaald door wie er ontbreekt als door wie er wel bij zit, en deze heeft een paar wenkbrauwen-ophaalende gevallen.

De grootste afwezige is Trent Alexander-Arnold. Sinds zijn overstap naar Real Madrid is het seizoen van de rechtsback verstoord door een dijbeenblessure die hem van december tot januari buitenspel zette, en zijn vorm sinds zijn rentree was wisselvallig. Tuchel omschreef de beslissing als een "sportieve" keuze, wat in managerstaal doorgaans betekent: "Je speelt niet goed genoeg." Of Alexander-Arnold zich nog kan opdringen voor de definitieve selectie valt te bezien, maar de tijd tikt.

Ollie Watkins en Luke Shaw zijn er ook niet bij, evenmin als Conor Gallagher (Tottenham), Morgan Gibbs-White (Nottingham Forest) en Alex Scott (Bournemouth). Chelsea's Reece James en Trevoh Chalobah zijn geblesseerd afgemeld.

Voor de volledigheid: Jack Grealish, momenteel op huurbasis bij Everton vanuit Manchester City, is ook afwezig, maar buiten zijn eigen schuld om. Een stressfractuur in zijn voet die hij in januari opliep, maakte een einde aan eventuele WK-hoop die hij nog koesterde.

Het WK werpt zijn schaduw vooruit

Alles aan deze selectie moet worden bezien in het licht van wat er komen gaat. Engeland zit in Groep L naast Kroatië, Ghana en Panama, met wedstrijden gepland in Dallas (17 juni vs Kroatië), Boston (23 juni vs Ghana) en New Jersey (27 juni vs Panama).

Op papier is het een haalbare groep, maar Kroatië blijft een ploeg die problemen kan veroorzaken, en Ghana zal denken kans te maken op een verrassing. Panama is de zwakste tegenstander, al kan de hitte en vochtigheid van een Noord-Amerikaanse zomer een nivellerende factor zijn.

De ervaren kern is er nog steeds. Harry Kane (112 caps), John Stones (87 caps) en Jordan Pickford (81 caps) bieden de ruggengraat die Tuchel nodig heeft. Maar de marges tussen het halen van de definitieve 26 en thuis toekijken zijn haarscherp, en deze twee oefenwedstrijden zijn in feite de laatste betekenisvolle auditie.

Wat betekent dit allemaal?

Tuchels aanpak hier is klassiek continentaal pragmatisme vermomd als kans. Ja, hij heeft fringe-spelers een kans gegeven. Ja, er zijn echte verrassingen. Maar de structuur met twee kampen betekent ook dat hij de belasting van zijn senior spelers kan beheren terwijl hij gegevens verzamelt over de rest. Het is efficiënt eerder dan sentimenteel.

Het echte verhaal zal zich ontvouwen in de komende veertien dagen. Kan Garner bewijzen dat hij op dit niveau thuishoort? Doen Maguire en Tomori genoeg om hun vliegticket te reserveren? Vertaalt Calvert-Lewins vorm zich naar het internationale voetbal?

Met nog één selectieaankondiging te gaan voor het WK op 11 juni van start gaat in de VS, Mexico en Canada, zal het gekonkel om posities alleen maar heviger worden. Tuchel heeft zichzelf opties gegeven. Nu moet hij beslissingen gaan nemen.

Lees het originele artikel op de bron.