Trump Zou Tegen Bondgenoten Hebben Gezegd Dat Hij 'De Machtigste Persoon Ooit' Is - En Wil Dat De Geschiedenis Dat Weet

Als je je ooit hebt afgevraagd hoe Donald Trump zichzelf ziet als de camera's uit staan en de Truth Social-app veilig buiten bereik is, hebben bondgenoten een antwoord gegeven dat, eerlijk gezegd, precies bij hem past. Volgens nieuwe berichtgeving heeft de Amerikaanse president zijn vertrouwelingen in besloten kring verteld dat hij 'de machtigste persoon ooit' is. Niet machtig voor een president. Niet machtig voor een Amerikaan. Machtig, punt, over de gehele breedte van de vastgelegde menselijke geschiedenis.

Neem even de tijd om dat te verwerken. Sargon van Akkad. Dzjengis Khan. Koningin Victoria op het hoogtepunt van het empire. Allemaal blijkbaar van het podium geduwd door een man die tot voor kort in veel Britse huishoudens vooral bekend was als de man die mensen op televisie de laan uitstuurde.

Waar het verhaal vandaan komt

De oorspronkelijke berichtgeving werd gepubliceerd door The Atlantic in een artikel dat al de bijnaam 'The YOLO Presidency' heeft gekregen. Het is sindsdien overgenomen door The Independent, AOL, IBTimes UK, Yahoo News, Alternet en anderen, die allemaal dezelfde anonieme vertrouwelingen en administratiefunctionarissen citeren.

Een vertrouweling wordt geciteerd met de uitspraak dat Trump 'herinnerd wil worden als degene die dingen deed die andere mensen niet konden doen, door zijn pure macht en wilskracht'. Een administratiefunctionaris voegde eraan toe dat de president nu 'ontdaan is van politieke zorgen', wat een beleefde manier is om te zeggen dat het hem niet veel meer kan schelen wat anderen denken.

Het is de moeite waard om vroeg te benadrukken dat de sappigste citaten afkomstig zijn van anonieme bronnen. Beschouw ze als een inkijkje in de sfeer rond de president, niet als een beëdigde verklaring.

Opzij, Lincoln. Hallo, Napoleon

Het meest opvallende detail is niet de opschepperij zelf. Het is het gezelschap dat Trump nu naar verluidt in zijn eigen hoofd houdt. Volgens The Atlantic meet hij zichzelf niet langer aan George Washington of Abraham Lincoln, de gebruikelijke presidentiële maatstaven. Die zijn, vermoedelijk, voor de kleintjes.

In plaats daarvan zijn de namen die bondgenoten noemen Alexander de Grote, Julius Caesar en Napoleon Bonaparte. Hegel noemde deze figuren 'wereldhistorische individuen': mannen die, in zijn visie, de loop van de geschiedenis bogen door pure wilskracht. Het is een vleiend kader als je degene bent die wordt ingekaderd. Het is ook een kader met, laten we zeggen, een enigszins gemengde historische staat van dienst. Alexander stierf jong in Babylon. Caesar werd in de Senaat neergestoken. Napoleon eindigde op een rots in de Zuid-Atlantische Oceaan. Bepaald geen opbeurende rij.

Waarom dit voor Nederland en Europa relevant is

Het is verleidelijk om dit te archiveren onder 'Trump zoals altijd' en door te gaan naar het voetbal. Weersta die verleiding even. De reden dat dit er ook buiten de VS toe doet, is dat het kader niet alleen psychologische schijnvertoning is. Volgens de berichtgeving wordt dit 'wereldhistorische' zelfbeeld rechtstreeks gekoppeld aan feitelijke beleidsbeslissingen, inclusief militaire.

Het stuk in The Atlantic verbindt deze mentaliteit met de beslissing van de president om Iran aan te vallen. Volgens het tijdschrift heeft Trump zeven landen gebombardeerd en twee wereldleiders ten val gebracht in ongeveer twee maanden. De VS en Iran zouden naar verluidt al zo'n twee maanden in een wisselend conflict verwikkeld zijn zonder dat er een akkoord in zicht is, hoewel die specifieke formulering hier niet onafhankelijk is geverifieerd.

Voor Europa is dat niet abstract. NAVO-bondgenoten delen inlichtingen met Washington, bases worden gebruikt, en diplomaten brengen veel tijd aan de telefoon door om te achterhalen hoe de wind waait in het Oval Office. Een president die zichzelf als Caesar met beter haar beschouwt, is op zijn minst een planningshoofdpijn voor elk Europees ministerie van Buitenlandse Zaken.

Het legacyproject

Achter het grootspraak schuilt iets doelbewusters: een legacyproject. Berichtgeving rondom hetzelfde artikel wijst op plannen, in wisselende mate van ernst, om Trumps naam of afbeelding op paspoorten, munt en monumenten te plaatsen. Bondgenoten noemen ook de sloop van de Oost-vleugel van het Witte Huis om plaats te maken voor een nieuwe balzaal, hoewel dat detail hier niet onafhankelijk is gecontroleerd en met gepaste voorzichtigheid behandeld moet worden.

Zet die stappen bij elkaar en er tekent zich een patroon af. Dit is geen president die rustig zijn bureau opruimt voor zijn pensioen. Dit is iemand die, volgens degenen om hem heen, actief probeert te bewerkstelligen hoe over hem gesproken zal worden over honderd jaar. De opschepperij over 'de machtigste persoon ooit' is geen verspreking. Het is een stellingname.

De reactie van het Witte Huis

Officieel doet het Witte Huis niet mee aan de Caesar-vergelijkingen. Als reactie op de berichtgeving zeiden functionarissen dat 'de enige erfenis waarmee president Trump begaan is, het grootser dan ooit maken van Amerika is'. Wat het diplomatieke equivalent is van een ouder die volhoudt dat hun peuter 'echt niet schreeuwde'.

Het is een nuttige herinnering dat er een kloof bestaat tussen wat functionarissen officieel zeggen en wat bondgenoten bereid zijn achter de schermen te delen. Beide versies zijn onderdeel van het totaalplaatje.

Een realiteitscheck bij 'machtigste ooit'

Laten we grootmoedig zijn en aannemen dat Trump de uitspraak oprecht gelooft. Klopt het?

• Militair bereik: De VS heeft de duurste strijdkrachten ter wereld, maar Romeinse keizers, Britse monarchen en Sovjetleiders oefenden allemaal macht uit die continenten generaties lang vormgaf.
• Economische invloed: Aanzienlijk, ja. Maar een Amerikaanse president moet nog altijd verantwoording afleggen aan markten, de Federal Reserve en een Congres dat, op een goede dag, zijn eigen parkeerplaats kan vinden.
• Politieke beperkingen: Zelfs met een welwillend Hooggerechtshof en een inschikkelijke partij heeft het ambt zijn grenzen. Rechtbanken gaan in verzet. Tussentijdse verkiezingen vinden plaats. Bondgenoten wankelen.

Bij elke nuchtere maatstaf is 'machtigste persoon ooit' een overdrijving. Bij de maatstaf van hoe Trump zichzelf lijkt te zien, is het het hele punt.

Het grappige gedeelte, want iemand moet het zeggen

Er is iets bijna aandoenlijks aan de pure omvang van de bewering. De meeste leiders volstaan met 'beter dan een generatie'. Trump is gegaan voor 'beter dan alle tijden'. Het is het politieke equivalent van een pubquiz binnenlopen en aankondigen dat je het slimste mens in de opgetekende geschiedenis bent voordat de eerste vraag is voorgelezen.

Het probleem is dat wanneer de persoon die de bewering doet de grootste militaire macht ter wereld bestuurt en, volgens de berichtgeving, steeds bereidwilliger is die in te zetten, de grap wat dunner wordt.

Wat te volgen

Drie zaken die het waard zijn in de gaten te houden:

• Iran: Of het wisselende conflict uitmondt in iets wat moeilijker terug te draaien is.
• Legacystappen thuis: Of er concrete stappen worden gezet rond munt, paspoorten of monumenten, waarmee retoriek werkelijkheid wordt.
• Reactie van bondgenoten: Hoe Washington, Parijs en Berlijn omgaan met een president die zichzelf als een 'wereldhistorisch individu' beschouwt in plaats van als partner.

Het oordeel

Schrap het grootspraak en je houdt een nuttig, zij het ongemakkelijk, signaal over. De mensen die het dichtst bij Trump staan, proberen het beeld niet langer te verzachten. Ze voeden het. Of je dat spannend of alarmerend vindt, hangt waarschijnlijk af van waar je politiek staat. Hoe dan ook is het de moeite waard het serieus te nemen, want de man in het middelpunt doet dat duidelijk wel.

Sla de vergelijkingen met Napoleon maar over. Het einde was niet geweldig.

Lees het originele artikel op bron.