Trump Overweegt Naar Verluidt Inname van Iraans Olie-eiland om Hormuz te Heropenen. Wat Kan Er Misgaan?

Juist wanneer je dacht dat de situatie in het Midden-Oosten niet nog pikanter kon worden, verschijnt er een bericht dat Donald Trump een grondoorlog op Kharg Island overweegt, Irans meest cruciale exportknooppunt voor olie, om de Straat van Hormuz te dwingen heropenen. Want niets roept 'doordacht buitenlandbeleid' als het sturen van mariniers om een eiland in te nemen dat op spuugafstand ligt van een vijandig land.

Het verhaal, door Axios gepubliceerd op 20 maart 2026, citeert hoge regeringsfunctionarissen die een beeld schetsen van een president wiens geduld grondig op is. Het citaat dat de ronde doet? 'Hij wil dat Hormuz opengaat. Als hij daarvoor Kharg Island moet innnemen, dan gebeurt dat ook.' Subtiel is het niet.

Hoe We Hier Zijn Gekomen

Om te begrijpen waarom iemand serieus een amfibische aanval op een Iraans eiland overweegt, moeten we een paar weken terugspoelen. Op 28 februari 2026 voerden gezamenlijke Amerikaans-Israëlische aanvallen uit op Iran, waarbij Opperste Leider Khamenei om het leven kwam. Irans reactie was snel: het Islamitische Revolutionaire Gardekorps verklaarde de Straat van Hormuz gesloten vanaf ongeveer 4 maart, waarmee een van 's werelds meest vitale maritieme corridors werd afgesneden.

De Straat van Hormuz, op het smalste punt 30 mijl breed, vervoert ongeveer 20% van de wereldwijde olie- en LNG-voorziening. De straat afsluiten is ruwweg het equivalent van iemand die alle snelwegen uit Londen tegelijkertijd blokkeert, met dit verschil dat je in plaats van vertraagde pendelaars een mondiale energiecrisis krijgt. Brent-ruwe olie steeg op 8 maart voor het eerst in vier jaar boven de 100 dollar per vat en piekte uiteindelijk op een maagkrampverwekkende 126 dollar per vat.

De cijfers zijn somber. Het tankerverkeer door de straat is met ongeveer 70% gedaald, met meer dan 150 schepen die voor anker liggen alsof ze in een enorme drijvende rij bij het postkantoor staan. Er zijn tot 12 maart 21 bevestigde aanvallen op koopvaardijschepen geweest. Iran heeft ook een nogal creatieve aanpak van 'selectieve blokkade' toegepast, waarbij schepen uit Turkije, India, China en Saudi-Arabië mogen passeren, terwijl Amerikaanse, Israëlische en westers gelieerde schepen worden geblokkeerd. Zie het als een zeer agressieve gastenlijst bij een zeer gevaarlijke nachtclub.

De Amerikaanse Reactie Tot Zover

Washington heeft zeker niet stilgezeten. Amerikaanse strijdkrachten hebben 44 Iraanse mijnleggers vernietigd en op 13 maart meer dan 90 militaire doelen op Kharg Island aangevallen. Opmerkelijk genoeg vermeden ze bewust het raken van olie-infrastructuur, een zet die werd omschreven als een 'waarschuwingsschot'. In gewone taal: 'We zouden je hele olieoperatie kunnen verwoesten, maar we zijn beleefd. Voor nu.'

Toch houdt Irans blokkade stand, en dat zit de president duidelijk dwars. En dan verschijnt het concept van de invasie van Kharg Island.

Waarom Kharg Island?

Als je je afvraagt waarom een eiland al deze ophef waard is, vertellen de cijfers het verhaal. Kharg Island verwerkt ongeveer 90% van Irans export van ruwe olie. Het innemen ervan zou niet alleen handelsroutes heropenen; het zou effectief de economische luchtpijp van Iran afknijpen.

Het eiland ligt tussen de 15 en 21 mijl van de Iraanse kust, waarbij bronnen verschillende afstanden noemen afhankelijk van welk deel van het vasteland ze meten. Die ambiguïteit is niet bepaald geruststellend als je een militaire operatie plant. Op ongeveer 33 km van de kust ligt het dicht genoeg bij Iran om elke bezettingsmacht het leven grondig zuur te maken met kustgebonden raketten en snelle aanvalsboten.

Het 'Zelfmoordmissie' Probleem

Niet iedereen in militaire kringen heft het glas voor dit plan. Harrison Mann, een voormalig inlichtingenanalist van het Amerikaanse leger, omschreef een inname van Kharg Island als 'grenzend aan een zelfmoordmissie' tijdens een Democracy Now-interview op 17 maart. En het rekenwerk ondersteunt zijn bezorgdheid.

De USS Tripoli koerst naar de regio met ongeveer 2.200 mariniers aan boord. Dat klinkt imposant totdat je verneemt dat, volgens Manns analyse, slechts ongeveer 1.200 daadwerkelijke grondtroepen zijn onder de 5.000 matrozen en mariniers op de ingezette schepen. 1.200 grondtroepen sturen om een eiland in te nemen en te houden binnen aanvalsbereik van een land dat zich al tientallen jaren precies op dit scenario voorbereidt, is, om het vriendelijk te zeggen, ambitieus. In totaal worden drie marine-eenheden ingezet, wat aangeeft dat de regering zich op zijn minst op de optie voorbereidt, ook al is er nog geen definitieve beslissing genomen.

De Energiegevolgen en Waarom het VK Dit Moet Beseffen

Deze crisis is verre van een puur Amerikaans probleem. De energiestoring door de sluiting van Hormuz is omschreven als de grootste sinds de oliecrisis van de jaren zeventig, en het VK voelt het.

Groot-Brittannië behoort tot zeven bondgenoten die een mogelijke coalitie steunen om de straat te heropenen, hoewel niemand tot nu toe marineschepen heeft ingezet. Het Britse Maritime Trade Operations Centre houdt aanvallen op de scheepvaart bij, en Britse consumenten ondervinden de gevolgen al aan de pomp en op hun energierekeningen. Nu de woonkostencrisis nog vers in het nationale geheugen ligt, zijn nog hogere energieprijzen wel het laatste wat Britse huishoudens nodig hebben.

Het Internationaal Energieagentschap heeft besloten 400 miljoen vaten uit noodreserves vrij te geven, wat enige buffer zou moeten bieden. Maar het is een pleister op wat een zeer diepe wond kan worden als de straat geblokkeerd blijft. De Amerikaanse benzineprijzen zijn al gestegen van ongeveer $2,90 naar $3,84 per gallon, en Britse automobilisten kunnen evenredige pijn verwachten bovenop de al verhoogde binnenlandse energiekosten.

Zijn Er Minder Explosieve Opties?

Het is de moeite waard op te merken dat er alternatieven bestaan voor een grootschalige amfibische invasie. Militaire analisten hebben gesuggereerd dat de VS, na verdere afbraak van Irans kustverdediging, destroyers en vliegtuigen kan inzetten om tankers door de straat te begeleiden. Deze aanpak brengt aanzienlijk minder escalatierisico met zich mee en vermijdt de lastige vraag van het onbepaald vasthouden van vijandelijk gebied met een strijdmacht die de meeste experts veel te klein achten voor de taak.

Zeven Amerikaanse bondgenoten hebben steun betuigd aan een coalitie-inspanning, hoewel de opvallende afwezigheid van ingezette oorlogsschepen erop wijst dat het enthousiasme voor een schietoorlog in de Perzische Golf, laten we zeggen, gematigd is.

Het Politieke Theater

Trump zelf was op kenmerkende wijze dubbelzinnig en verklaarde publiekelijk dat hij 'geen troepen ergens naartoe stuurde' alvorens eraan toe te voegen 'als ik dat wel deed, zou ik het jou zeker niet vertellen.' Ondertussen heeft het Amerikaanse Congres-lid Pete Sessions het nogal creatieve argument aangedragen dat mariniers op Kharg Island geen 'boots on the ground' zouden vormen. Men kan zich voorstellen dat de werkelijke laarzen van de mariniers het daar wellicht mee oneens zouden zijn.

Wat Komt Er Nu?

Per 20 maart is er nog geen definitieve beslissing genomen over een grondoorlog. Maar de inzet van marine-eenheden, de aanhoudende luchtcampagne tegen Iraanse posities en de steeds hawkischer taal van hoge functionarissen suggereren allemaal dat dit meer is dan ijdel sabelgekletter.

Het heropenen van de Straat van Hormuz met militaire kracht is technisch gezien mogelijk. Of het daarvoor innemen van een eiland op een steenworp afstand van het Iraanse vasteland verstandig, proportioneel of zelfs militair haalbaar is met de momenteel beschikbare strijdkrachten, blijft een geheel andere vraag.

Voor Britse consumenten die al grimassen bij de kosten van het voltanken van de auto, is de hoop dat koelere hoofden de overhand krijgen voordat dit verder escaleert. De geschiedenis heeft de nogal oncomfortabele gewoonte te laten zien dat militaire operaties die worden aangeprezen als snel en beslissend dat zelden blijven.

Lees het originele artikel op bron.