Trump Moet de Overwinning op Iran Uitroepen Voordat de Situatie Hem Volledig Ontglipt

De Kunst van de Deal... Uiteindelijk

Er bestaat een bijzonder soort politiek theater dat alleen Washington met zoveel enthousiasme kan opvoeren. Het gaat om een president die eindeloos praat over winnen, een kabinet van getrouwen dat zijn tijd besteedt aan het berispen van bondgenoten wegens onvoldoende dankbaarheid, en een explosieve situatie in het Midden-Oosten die stilletjes aan iedereen ontglipt. Welkom bij de huidige stand van het Amerikaanse buitenlandbeleid, waar de retoriek luid is maar de strategie alarmerend onduidelijk blijft.

President Trump staat op een kruispunt dat hij ogenschijnlijk niet wil erkennen. De situatie met Iran, Israël en het bredere Midden-Oosten vraagt niet om grootspraak maar om precisie. En toch is precisie nooit echt het kenmerk geweest van de aanpak van deze regering in internationale aangelegenheden.

Israël: De Bondgenoot Die Niemand Durft te Bevragen

Laten we beginnen met de olifant in de kamer, of liever gezegd, de bondgenoot in de regio die schijnbaar met een buitengewoon vrije hand opereert. De militaire acties van Israël zijn geëscaleerd tot een punt waarop zelfs de meest welwillende waarnemers ongemakkelijk op hun stoel schuiven. De humanitaire tol is enorm, de diplomatieke schade groeit, en hoe langer het doorgaat, hoe moeilijker het voor iedereen wordt om te doen alsof dit een gecontroleerde, proportionele reactie is.

Voor Trump gaat het beteugelen van Israël niet om het in de steek laten van een bondgenoot. Het gaat om het erkennen dat een ongeremd militair offensief de Amerikaanse belangen, de Israëlische belangen, noch de belangen dient van wie dan ook die een bredere regionale escalatie wil vermijden. Er is niets anti-Israëlisch aan het suggereren dat, misschien, een zekere mate van terughoudendheid op zijn plaats zou zijn. Sterker nog, men zou kunnen beargumenteren dat dit de meest pro-Israëlische positie is die beschikbaar is, gezien het alternatief een spiraal is die niemand ten goede komt, behalve degenen die gedijen bij chaos.

Maar terughoudendheid suggereren aan een regering midden in een militaire operatie vereist politieke moed. Het vereist een president die bereid is een moeilijk gesprek te voeren met een nauwe bondgenoot. En het vereist afstand nemen van het comfortabele narratief dat elke kritiek op het Israëlische beleid op de een of andere manier een daad van verraad is.

Iran: Roep de Overwinning Uit en Ga Verder

Dan is er nog Iran. De aanpak van de Trump-regering tegenover Teheran is een meesterles geweest in escalatie zonder oplossing. Sancties zijn opgestapeld. Dreigingen zijn geuit. Spanningen zijn gestegen en gedaald als een bijzonder stressvolle hartslagmonitor. Maar een daadwerkelijk akkoord? Een concreet pad naar de-escalatie? Dat blijft opvallend afwezig.

Dit is het ding met dealmaking, waar Trump verondersteld wordt in uit te blinken: op een gegeven moment moet je daadwerkelijk de deal sluiten. Je kunt de druk niet eindeloos opvoeren en verwachten dat de andere kant simpelweg capituleert terwijl jij een ereronde maakt. Diplomatie is geen vastgoedonderhandeling waarbij je kunt weglopen en wachten op een beter aanbod. De inzet wordt gemeten in levens, niet in winstmarges.

De ironie is dat Trump aantoonbaar in een sterkere positie verkeert dan hij beseft. De drukcampagne op Iran heeft daadwerkelijk effect gehad. De economie van Teheran staat zwaar onder druk. Er is hier een kans om aan tafel te komen, iets zinvols te onderhandelen en, ja, dat een overwinning te noemen. Want in de diplomatie is een akkoord dat conflict voorkomt wel degelijk een overwinning, ook al gaat het niet gepaard met een lintjesknipceremonie en een herdenkingsmunt.

Maar het venster hiervoor zal niet voor onbepaalde tijd openblijven. Elke dag zonder vooruitgang is een dag waarop hardliners aan alle kanten terrein winnen, waarop miscalculatie waarschijnlijker wordt, en waarop de situatie dichter bij een punt van geen terugkeer komt.

Het Lakeienprobleem

Ondertussen doet het koor van regeringsfiguren dat tekeer gaat tegen zogenaamd ondankbare bondgenoten niemand enig goed. Pete Hegseth en anderen zijn begonnen NAVO-partners en andere geallieerde naties publiekelijk te berispen met een toon die suggereert dat zij geloven dat internationale allianties werken als een spaarprogramma van een restaurant. Doe genoeg, en je verdient punten. Schiet je tekort, dan word je publiekelijk beschaamd.

Deze aanpak is, om het diplomatiek uit te drukken, contraproductief. Bondgenoten zijn geen ondergeschikten. Het zijn soevereine naties met hun eigen binnenlandse druk, hun eigen strategische overwegingen en hun eigen kiezers. Hen behandelen als eigenzinnige werknemers die een streng standje nodig hebben, is niet het gedrag van een wereldleider. Het is het gedrag van iemand die leiderschap heeft verward met management, en dan ook nog slecht management.

Vanuit Brits perspectief is het bijzonder ongemakkelijk om dit te aanschouwen. Groot-Brittannië heeft zichzelf altijd gepositioneerd als een brug tussen de VS en Europa, een rol die aanzienlijk moeilijker wordt wanneer de Amerikaanse kant van de brug in brand staat en de persoon met de lucifers erop staat dat alles prima gaat.

De Klok Tikt

Wat het huidige moment zo precair maakt, is de samenloop van meerdere drukpunten. De Iraanse nucleaire kwestie is niet verdwenen. Israëlische militaire operaties blijven internationale verontwaardiging wekken. Regionale machten herberekenen hun posities. En door dit alles heen lijkt de VS op de automatische piloot te varen, waarbij stoere praatjes de plaats innemen van moeilijke beslissingen.

Trump heeft altijd de voorkeur gegeven aan de schijn van kracht boven de rommelige realiteit van strategisch compromis. Maar het Midden-Oosten trekt zich niets aan van schijn. Het is een regio waar miscalculaties decennialang nagalmen, waar de harde retoriek van vandaag het diepgewortelde conflict van morgen wordt, en waar de afwezigheid van diplomatie geen vacuüm is maar een voedingsbodem voor escalatie.

De president moet iets doen wat niet van nature bij hem past: afstand nemen van de schijnpolitiek, eerlijke gesprekken voeren met zowel bondgenoten als tegenstanders, en een geloofwaardig de-escalatiekader op tafel leggen. Niet volgende maand. Niet na de volgende nieuwscyclus. Nu.

Een Blik van Overzee

Voor degenen onder ons die vanuit het VK toekijken, zijn de belangen niet meer dan tastbaar. Instabiliteit in het Midden-Oosten heeft gevolgen voor energieprijzen, migratiepatronen, veiligheidsoverwegingen en de bredere internationale orde waarvan Groot-Brittannië afhankelijk is. We hebben er belang bij, of we dat nu leuk vinden of niet.

De Britse regering zou er goed aan doen welke diplomatieke kanalen ook nog openstaan te gebruiken om Washington de urgentie van de situatie duidelijk te maken. Niet met de onderdanigheid die de speciale relatie soms kenmerkt, maar met de openhartigheid die echte bondgenoten elkaar verschuldigd zijn. Als je vriend op het punt staat van een klif te rijden, is het aardige niet om zijn rijgedrag te complimenteren.

Trump heeft de kans om hier iets werkelijk significants te bereiken. Een akkoord met Iran. Een herijking van de relatie met Israël die dient voor langetermijnstabiliteit in plaats van politiek gemak op de korte termijn. Een bewijs dat Amerikaans leiderschap meer betekent dan Amerikaans volume.

Of hij die kans grijpt of de gebeurtenissen hem blijft laten inhalen, zal niet alleen de buitenlandse-beleidserfenis van zijn presidentschap bepalen, maar het veiligheidslandschap voor de komende jaren. De klok tikt, en op dit moment lijkt niemand een horloge te dragen.

Lees het originele artikel op bron.