Trump Denkt dat Hij een Uitstekende Astronaut Zou Zijn, Eigenlijk

Op de lange en roemrijke lijst van banen die Donald Trump denkt slapend te kunnen uitvoeren, kunnen we nu een nieuwe toevoeging noteren, boven loodgieter, hersenchirug en scheidsrechter in de Premier League. De voormalige (en huidige, afhankelijk van welke kalender je raadpleegt) Amerikaanse president heeft verklaard dat hij 'geen moeite' zou hebben om astronaut te worden.

De uitspraak viel tijdens een bijeenkomst in het Oval Office op woensdag 29 april, gehouden ter ere van de bemanning van de aankomende Artemis II-maanmissie. Wat bedoeld was als een vriendelijke fotosessie met enkele van de meest rigoureus getrainde mensen op aarde, ging al snel, zoals dat gaat, over in een meditatie over Trumps eigen grenzeloze capaciteiten.

Wat er Werkelijk Gebeurde in het Oval Office

De bijeenkomst was bedoeld om de Artemis II-bemanning in het middelpunt te plaatsen: de vier astronauten die zich voorbereiden op NASA's eerste bemande missie rond de Maan in meer dan een halve eeuw. Het is werkelijk een grote stap. De missie is de volgende belangrijke stap in het Amerikaanse plan om mensen terug te brengen in een maanbaan, als opmaat naar een uiteindelijke landing op het oppervlak onder het bredere Artemis-programma.

Trump, gezeten achter het Resolute Desk en omringd door de bemanning, nam even de tijd om hardop te overpeinzen dat hij dacht 'geen moeite' te hebben met wat zij doen. Of de beleefde glimlachjes van de astronauten stille ontzetting of oprechte vrolijkheid verhulden, is eerlijk gezegd voor iedereen een raadsel.

Wie Zijn de Artemis II-bemanning?

De Artemis II-missie zal vier astronauten op een vluchtronde om de Maan sturen. Zij trainen al jaren voor de reis en doorlopen het soort fysieke en psychologische wringer waarna de meesten van ons al na de eerste centrifugesessie op zoek zouden gaan naar een ligplaats. Astronaut worden lijkt niet bepaald op het openen van een golfbaan, wat de opmerkingen vanuit het Oval Office ook mogen suggereren.

De 'Dat Kan Ik Ook'-School van Politiek

Er bestaat een bepaald soort politieke bravoure waarbij men naar een gespecialiseerd beroep kijkt en, met het zelfvertrouwen van iemand die het nooit heeft geprobeerd, concludeert dat men er uitstekend in zou zijn. Trump is op dit gebied een soort grootmeester.

Door de jaren heen heeft hij zijn deskundige mening gegeven over alles van epidemiologie tot militaire strategie tot de werking van windmolens. 'Astronaut' toevoegen aan het cv past, eerlijk gezegd, geheel bij zijn stijl. De man mist geen zelfvertrouwen, en op een rustige nieuwsdag levert dat zelfvertrouwen uitstekende televisie op.

De Werkelijkheid van Astronautenopleiding

Voor iedereen die na dit nieuws zijn LinkedIn wil bijwerken met 'aspirant-astronaut': een korte realiteitscheck. NASA's astronautenkandidaten doorlopen doorgaans zo'n twee jaar basisopleiding voordat ze zelfs maar in aanmerking komen voor een missie. En dat na geselecteerd te zijn uit een pool van duizenden sollicitanten, van wie de meesten een hogere opleiding hebben in techniek, wetenschap of geneeskunde, aangevuld met duizenden vlieguren ervaring.

Dan volgt nog de kleine kwestie van vastgebonden worden aan een gecontroleerde explosie en de dampkring worden uitgeschoten. De meeste mensen zouden dat omschrijven als iets heel anders dan 'geen moeite'.

Waarom Dit Ertoe Doet (Voorbij de Soundbite)

Het is verleidelijk om dit te archiveren onder 'Trump is Trump' en verder te gaan. Maar de opmerking, hoe terloops ook, wijst op iets interessanters over hoe ruimteverkenning wordt geframed in het huidige politieke moment.

Artemis is het meest ambitieuze bemande ruimteprogramma dat de VS in decennia heeft gelanceerd. Het omvat enorme budgetten, internationale partners en serieuze vragen over tijdlijnen en prioriteiten. Wanneer de president van het land dat dit programma leidt, de astronauten meer als achtergrond voor zijn eigen overpeinzingen lijkt te behandelen dan als het centrale verhaal, zegt dat iets over waar ruimtebeleid momenteel op de agenda staat.

Wat er op het Spel Staat voor het Artemis-programma

Het programma heeft te maken gehad met vertragingen, oplopende kosten en voortdurende debatten over de vraag of de prioriteit bij de Maan of meteen bij Mars moet liggen. De afgelopen jaren hebben private bedrijven, met name SpaceX, een steeds centralere rol ingenomen in de Amerikaanse ruimtevaart. De politieke steun voor NASA's eigen programma's is wisselend geweest, en publieke aandacht is een schaars goed.

Momenten als deze bijeenkomst in het Oval Office bepalen mede hoe die aandacht wordt gestuurd. Wanneer de krantenkoppen zich richten op een presidentiële kwinkslag in plaats van op de doelstellingen van de missie, de astronauten zelf of de wetenschap, is dat een gemiste kans om mensen eraan te herinneren waarom dit de moeite waard is.

Het Europese Perspectief

Voor lezers buiten de VS kan dit allemaal wat ver weg voelen. Zo heeft het Verenigd Koninkrijk geen eigen bemand ruimteprogramma, al draagt het bij aan het Europese Ruimteagentschap en heeft het zijn deel van astronauten voortgebracht, waarbij Tim Peake de meest recente bekende naam is.

Wat interessant is vanuit dit perspectief, is het enorme culturele verschil in de manier waarop leiders omgaan met wetenschap en verkenning. Het is moeilijk voor te stellen dat een Britse premier zou gaan zitten met een terugkerende ESA-bemanning om nonchalant aan te kondigen dat hij het ook wel eens zou willen proberen. Er zou een beleefd kuchje volgen, een verwijzing naar het ooit een boek erover te hebben gelezen, en een snelle verandering van onderwerp.

Een Andere Stijl van Staatsmanschap

Dat is niet per se een kritiek op een van beide benaderingen. De Amerikaanse politiek heeft altijd een theatraler karakter gehad, en Trump heeft dat karakter tot een kunstvorm verheven. Of je het vermakelijk of uitputtend vindt, hangt doorgaans af van hoeveel nieuwscycli je die week al hebt doorleefd.

Zou Hij het Werkelijk Kunnen?

Laten we het hypothetische even toelaten. Zou Donald Trump, op zijn huidige leeftijd en zonder voorafgaande luchtvaarttraining, astronaut kunnen worden?

Het eerlijke antwoord is nee. NASA's leeftijdsgrenzen zijn niet formeel vastgelegd, maar de fysieke eisen van ruimtevlucht zijn aanzienlijk. Kandidaten moeten strenge medische keuringen doorstaan, waaronder cardiovasculaire tests die mensen die half zo oud zijn voor uitdagingen stellen. Ze moeten ook passen in de pakken en het ruimtevaartuig, die zijn ontworpen rond vrij specifieke fysieke parameters.

Dan is er nog de kleine kwestie van de opleiding, de groepsdynamiek en de jaren van gespecialiseerde voorbereiding. 'Geen moeite' doet daar nogal heroisch werk in die zin.

Het Oordeel over het Oordeel

Trump was natuurlijk niet echt bezig zichzelf voor een maanmissie aan te prijzen. Het was het soort losse opmerking dat al lang deel uitmaakt van zijn spreekstijl, bedoeld om te amuseren, uit te dagen of simpelweg de stilte te vullen. Het als een letterlijke sollicitatie behandelen, zou de plank misslaan.

Toch kun je niet anders dan opmerken dat de eigenlijke astronauten, de mensen die jaren hebben besteed aan de voorbereiding op iets werkelijk buitengewoons, eindigden als bijrolspelers in hun eigen ceremonie. Dat is het deel dat de moeite waard is om bij stil te staan.

Slotgedachten

De Artemis II-bemanning verdient haar moment in de schijnwerpers. Ze staan op het punt iets te doen wat de meesten van ons zich nauwelijks kunnen voorstellen, en hun training, expertise en moed zijn het echte verhaal. De presidentiële terzijde over hoe eenvoudig het er allemaal uitziet, is een leuk stukje footage, maar het mag niet de kop zijn.

Als er iets uit blijkt, is het een herinnering dat echte expertise vaak ondergewaardeerd wordt, terwijl gedurfde uitspraken de microfoon grijpen. Of je nu een astronaut of een loodgieter kiest: dat is iets om in gedachten te houden.

Lees het originele artikel op bron.