Drie Struikelblokken Die Trump en Teheran Uit Elkaars Buurt Houden

Tien weken nadat een oorlog begon die niemand echt wilde maar waar iedereen maar al te graag mee doorgaat, doen de Verenigde Staten en Iran wat oorlogvoerende landen het beste kunnen: langs elkaar heen praten via een derde partij terwijl de oliemarkt stilletjes door het lint gaat.

Het conflict, dat op 28 februari 2026 uitbrak, sleept zich nu zijn tiende week in. Een door de VS bemiddeld staakt-het-vuren in Libanon op 16 april wekte hoop dat het hoofdgerecht zou volgen. Spoiler: dat is niet gebeurd. Trumps gezanten Steve Witkoff en Jared Kushner overhandigden Teheran een netjes opgesteld memorandum van 14 punten met een voorstel voor een onderhandelingsvenster van 30 dagen. Iran stuurde zijn tegenbod zondag via Pakistan terug. Trump reageerde met zijn kenmerkende ingetogenheid en plaatste op Truth Social dat het antwoord 'TOTAAL ONAANVAARDBAAR' was. Dat ging dus goed.

Als je de grootspraak wegschrapt, zijn er in wezen drie kwesties die alles ophouden. Laten we die doornemen, want ze hebben elk nogal wat invloed op de prijs van uw volgende tankbeurt.

1. De Nucleaire Kwestie: Hoe Lang Is 'Tijdelijk'?

De kerneis in het Amerikaanse plan is op papier eenvoudig genoeg. Iran zou de uraniumverrijking opschorten, zijn bestaande voorraad (naar verluidt zo'n 440 kg voor 60% verrijkt uranium) het land uit sturen, en zijn ondergrondse verrijkingsfaciliteiten opgeven. In ruil daarvoor zou Iran uiteindelijk een beperkt civiel programma mogen uitvoeren.

De strijd draait om het woord 'uiteindelijk'. Berichtgeving van Axios suggereert dat de VS een moratorium van maar liefst 20 jaar wil, terwijl andere media, waaronder Al Jazeera, het cijfer dichter bij 12 jaar plaatsen. Iran wil, zoals te verwachten, iets veel korters. Alles voorbij een paar jaar ziet er vanuit Teherans perspectief minder uit als een pauze en meer als permanente ontwapening in diplomatieke vermomming.

Er is ook de kwestie van vertrouwen. Iran wil expliciete garanties tegen toekomstige aanvallen, plus de terugtrekking van Amerikaanse troepen die in de regio rondom zijn grenzen zijn gestationeerd. De Amerikanen, die net tien weken Iraanse doelwitten hebben gebombardeerd, zullen dat moeilijk kunnen ondertekenen.

2. De Straat van Hormuz: Een Bijzonder Dure Verkeersopstopping

Ongeveer een vijfde van de wereldwijde olieproductie passeert op een willekeurige dag door de Straat van Hormuz. Iran heeft het leven voor scheepvaart daar onaangenaam gemaakt, en de Amerikaanse zeeblokkade doet hetzelfde in omgekeerde richting. Volgens door Iran aangehaalde cijfers (die niet onafhankelijk zijn geverifieerd door andere grote media) kost de blokkade de Iraanse economie naar schatting 435 miljoen dollar per week. Dat doet pijn.

Iran heeft het idee geopperd om tolgelden te heffen voor doorvaart door de straat. Het Amerikaanse standpunt, gesteund door het VN-Verdrag inzake het recht van de zee, is dat je geen tol kunt heffen op een internationale waterweg. UNCLOS is hierover vrij ondubbelzinnig: het recht van doortocht is niet iets wat kuststaten kunnen te gelde maken.

De markt wacht uiteraard niet op de advocaten. WTI-ruwe olie futures stegen op 11 mei met bijna 5% naar 100,30 dollar per vat, met Brent dat 105,76 dollar aanraakte. Voor Britse automobilisten die al krimpen bij de pomp zijn de komende weken aan het tankstation weinig reden tot vreugde.

3. Het Probleem van Gevolmachtigden en Raketten

Hier wordt het pas echt ingewikkeld. Zelfs als het nucleaire dossier en de scheepvaartroutes worden opgelost, is er nog de kwestie van Irans regionale netwerk en zijn ballistische raketprogramma.

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu heeft in uitspraken die worden toegeschreven aan een recent televisie-interview (we houden een slag om de arm wat betreft de exacte bewoordingen) naar verluidt volgehouden dat de oorlog niet voorbij is totdat Irans gevolmachtigden en raketcapaciteiten zijn aangepakt. Dat is een maximalistische positie die elk akkoord aanzienlijk moeilijker te bereiken maakt.

Hezbollah-aanvallen vanuit Libanon, die rond 2 maart begonnen als reactie op de dood van een hoge Iraanse figuur, openden een tweede front dat Libanon volgens het Libanese ministerie van Volksgezondheid al 2.846 levens heeft gekost, waaronder 108 gezondheids- en hulpverleners. Het staakt-het-vuren in Libanon nam de directe druk weg, maar beantwoordde niet de onderliggende vraag of Iran milities van Beiroet tot Sanaa kan blijven bewapenen en financieren.

Waarom Zou Iemand in Groot-Brittannië Dit Interesseren?

Terechte vraag. Naast de voor de hand liggende menselijke kosten zijn er drie zaken die op korte termijn op Britse deurmatten dreigen te belanden.

De eerste is brandstof. Olie die de 100 dollar per vat nadert, sijpelt door in pompprijzen, verwarmingsrekeningen, bezorgkosten en uiteindelijk uw wekelijkse boodschappen. De inflatieprognoses van de Bank of England, die al wankel zijn, worden merkbaar wankeler wanneer de Straat van Hormuz begint te sputteren.

De tweede zijn de markten. Britse pensioenfondsen hebben aanzienlijke blootstelling aan energie en defensie. Een langdurige oorlog is doorgaans goed nieuws voor het een en ingewikkeld nieuws voor het ander, afhankelijk van wiens raketten waar neerkomen.

De derde is de iets abstractere maar werkelijk belangrijke vraag over wat voor soort wereld de Trump-administratie bereid is te onderhandelen. Een venster van 30 dagen met een publiek 'TOTAAL ONAANVAARDBAAR' uitbarsting is niet bepaald de geduldige pendeldiplomatie van vroeger. Of u dat toejuicht of er wanhopig van wordt, zegt waarschijnlijk veel over uw politieke overtuiging.

Het Waarschijnlijke Pad Vooruit

De tekenen lezend is een akkoord niet onmogelijk, maar beide partijen zullen van hun beginposities moeten afstappen. Iran zal een langer verrijkingsmoratorium moeten accepteren dan het wil. De VS zal hardere veiligheidsgaranties moeten bieden, waarschijnlijk inclusief een duidelijkere tijdlijn voor de troepenopstelling, dan het tot dusver op tafel heeft gelegd. De straaткwestie wordt waarschijnlijk geparkeerd in een aparte werkgroep omdat het de enige kwestie is die werkelijk niet kan worden omzeild.

De cynische lezing is dat beide leiders binnenlandse redenen hebben om de oorlog nog wat langer te laten sudderen. Trump geniet ervan er stoer uit te zien. Irans hardliners genieten van een buitenlandse vijand. De oliehandelaren klagen er eerlijk gezegd ook niet over.

De hoopvolle lezing is dat tien weken oorlog al te veel zijn, en dat het staakt-het-vuren in Libanon aantoont dat, wanneer de politiek op één lijn zit, deals snel kunnen worden gesloten. Let op wat Pakistan als volgende doet. Het feit dat Islamabad is opgekomen als de gekozen boodschapper vertelt u dat het achterkanaal nog volop open is.

Voorlopig: drie kwesties, drie impasses, en heel veel dure schepen die op de verkeerde plekken in de oceaan liggen.

Lees het originele artikel op bron.