Droneaanval in Soedan Doodt 64 Mensen in Ziekenhuis tijdens Eid, en de Wereld Knippert Nauwelijks met haar Ogen

Op vrijdagavond 21 maart trof een drone het al-Daein Teaching Hospital in Oost-Darfur, Soedan. Het tijdstip was bijna poëtisch wreed: Eid al-Fitr, de viering ter gelegenheid van het einde van de ramadan, was net de dag ervoor begonnen. Families kwamen samen. Kinderen waren aanwezig. En toen niet meer.

WHO-directeur-generaal Tedros Adhanom Ghebreyesus bevestigde op zaterdag dat de aanval 64 mensen het leven kostte, waaronder 13 kinderen, twee vrouwelijke verpleegsters en een mannelijke arts. Nog eens 89 mensen raakten gewond, van wie acht zorgmedewerkers. De kinderafdeling, verlosafdeling en spoedeisende hulp van het ziekenhuis liepen zo ernstige schade op dat de instelling nu buiten gebruik is.

Laat dat even bezinken. Een ziekenhuis. Tijdens een religieuze feestdag. Met kinderen erin.

Wie Heeft Het Gedaan?

Dit is waar het vertroebelt, zoals zo vaak in Soedans slepende burgeroorlog. De Emergency Lawyers, een Soedanese mensenrechtenorganisatie, schrijven de aanval toe aan een legersdrone. De Soedanese Strijdkrachten ontkennen elke verantwoordelijkheid. Twee anonieme militaire functionarissen vertelden NPR dat de drone eigenlijk gericht was op een nabijgelegen politiebureau, wat, als dat klopt, zijn eigen reeks diep ongemakkelijke vragen oproept over precisie en verantwoording. De RSF-paramilitaire groep, de voornaamste tegenstander van het leger in dit conflict, wijst ook naar het leger.

De WHO heeft van haar kant geen schuld toegewezen. Het Surveillance System registreerde het incident als "geweld met zware wapens." Diplomatieke taal voor iets wat grondig ondiplomatiek is.

Een Patroon, Geen Uitzondering

Als u denkt dat dit klinkt als een op zichzelf staande verschrikking, dan is dat allesbehalve het geval. Bijna dagelijkse droneaanvallen zijn een sombere kenmerk geworden van Soedans burgeroorlog, die in april 2023 uitbrak tussen de Soedanese Strijdkrachten en de Rapid Support Forces.

Slechts 10 dagen voor de aanslag op al-Daein, op 11 maart, trof een drone een school en medisch centrum in de staat White Nile, waarbij 17 mensen omkwamen, de meesten van hen schoolmeisjes. VN-hoge commissaris voor de mensenrechten Volker Turk heeft afzonderlijk het toenemende gebruik van drones tegen burgers veroordeeld. Beide partijen in de oorlog worden beschuldigd.

De cijfers vertellen hun eigen troosteloze verhaal. Volgens WHO-cijfers zijn er 213 aanvallen op zorgfaciliteiten geweest sinds het begin van de oorlog, waarbij in totaal 2.036 mensen omkwamen. In 2025 alleen al veroorzaakten 65 aanvallen op de gezondheidszorg in Soedan 1.620 doden. Dat is een verbijsterende 82% van alle gemelde doden door aanvallen op de gezondheidszorg wereldwijd. Een land. Vier vijfde van het wereldwijde totaal. Laat die statistiek het zware werk doen.

Het Grotere Geheel

Soedans oorlog heeft volgens VN-schattingen meer dan 40.000 mensen het leven gekost, hoewel hulporganisaties vermoeden dat het werkelijke cijfer aanzienlijk hoger ligt. Meer dan 11 miljoen mensen zijn ontheemd, en meer dan 33 miljoen hebben humanitaire hulp nodig. Dit zijn getallen die zo groot zijn dat ze abstract dreigen te worden, en dat is precies het gevaar.

Tedros was er niet omheen in zijn reactie:

"Er is genoeg bloed vergoten. Er is genoeg leed toegebracht. De tijd is gekomen om het conflict in Soedan te de-escaleren en de bescherming van burgers, zorgverleners en humanitaire werkers te waarborgen."

Hij voegde daar eenvoudiger aan toe: "Gezondheidszorg mag nooit een doelwit zijn. Vrede is de beste medicijn."

Waarom Dit Verder Reikt Dan Soedan

Er is een neiging in de wereldwijde nieuwsberichtgeving om conflicten zoals dat in Soedan te laten vervagen tot achtergrondruis. Weer een kop, weer een dodental, weer een scrollen voorbij. Maar wanneer een ziekenhuis vol families die Eid vieren een doelwit wordt, en wanneer de gezondheidsautoriteit van de wereld is teruggebracht tot het uitvaardigen van verklaringen die klinken als smeekbeden, dan is er iets grondig mis gegaan met onze collectieve tolerantie voor gruweldaden.

De mensen van al-Daein waren geen strijders. Het waren patienten, ouders, verpleegsters en kinderen. Ze verdienden beter dan een regel te worden in een spreadsheet die een oorlog bijhoudt die de rest van de wereld tevreden lijkt te negeren.

Lees het originele artikel op bron.