Stemmen van de grens: waarom gewone Iraniërs gewoon een normaal leven willen

Het blijkt dat gewone mensen er helemaal niet van genieten om bijkomende schade te zijn in een geopolitiek schaakspel. Schokkend, ik weet het. Een recent verslag van de BBC heeft een sentiment belicht dat vaak begraven raakt onder het puin van internationaal machtsvertoon. Dan Johnson bracht onlangs tijd door bij een grensovergang in het noordwesten van Iran, waar hij sprak met Iraniërs die op weg waren naar Turkije. Hun voornaamste boodschap aan de wereld was zo eenvoudig als ze verwoestend was: richt je op het regime, maar laat de burgers er volledig buiten.

De kloof tussen staat en straat

Als je uitsluitend officiële staatsuitzendingen consumeert, zou je oprecht kunnen geloven dat de hele bevolking in gesloten gelederen marcheert, hunkerend naar een massale, apocalyptische confrontatie. De werkelijkheid aan de grens vertelt een volkomen ander, veel menselijker verhaal. Mensen zijn totaal uitgeput. Ze zijn de constante dreiging van oorlog beu die als een bijzonder grimmige regenwolk boven hun hoofd hangt.

Toen Johnson sprak met degenen die de grens overstaken, was de frustratie voelbaar. Dit zijn gewoon normale mensen die hun dagelijks leven proberen te leiden. Ze willen fatsoenlijke banen, een stabiele economie, en misschien de mogelijkheid om op internet te browsen zonder een aaneenschakeling van dubieuze VPN's nodig te hebben om een ongefilterd nieuwsbericht te lezen. In plaats daarvan zitten ze opgescheept met de rekening van het agressieve buitenlandse beleid van hun regering.

Een wereldwijde rimpelwerking

Vanuit een Brits perspectief is het ongelooflijk gemakkelijk om deze conflicten te zien als verre televisiespektakels. We mopperen misschien wanneer de gevolgen onze benzineprijzen raken of wanneer zenuwachtigheid in de wereldwijde toeleveringsketen onze wekelijkse supermarktboodschappen een stuk pijnlijker maakt. We maken ons zorgen over inflatie en rentetarieven. De economische realiteit voor burgers in Iran is echter oneindig veel zwaarder. Hyperinflatie en internationale sancties hebben hun portemonnee volledig uitgehold, waardoor dagelijks overleven een dagelijkse hindernis is.

Wanneer deze reizigers de BBC vertellen om 'het regime te doden, maar niet de mensen', vragen ze de internationale gemeenschap om een mate van precisie die oorlogvoering zelden biedt. Ze willen wanhopig een einde aan de onderdrukkende systemen die hen besturen, maar ze willen zeker niet dat hun huizen, families en steden tot as worden gereduceerd. Het is een genuanceerde smeekbede in een wereld die doorgaans de voorkeur geeft aan grof geweld.

De moed om te spreken

We moeten ook even stilstaan bij het ongelooflijke lef dat het kost om met een westerse journalist te praten over regimewisseling, zelfs wanneer je een grens oversteekt. In een land waar vrije meningsuiting wordt behandeld als een ernstig strafbaar feit in plaats van een fundamenteel mensenrecht, is het uitspreken van die woorden voor een camera een enorm risico. Het toont precies hoe wanhopig de drang naar verandering werkelijk is geworden.

Als tech-enthousiastelingen en alledaagse consumenten praten we regelmatig over de democratisering van informatie. We recenseren de nieuwste gadgets die ons verbonden houden met vrienden en familie. Voor de mensen die Johnson interviewde zijn basisconnectiviteit en de onversneden waarheid echter zwaar bewaakte luxegoederen. Ze vertrouwen op versleutelde berichtenapps, proxyservers en pure moed om hun verhalen naar de buitenwereld te brengen.

Het eindoordeel

Het is ongelooflijk gemakkelijk voor politieke commentatoren en luierstoel-generaals om lijnen op een kaart te trekken en eindeloos te praten over aanvaardbare verliezen. De stemmen aan de Turks-Iraanse grens zijn een essentiële, ontnuchterende realiteitscheck. De burgers van Iran zijn niet hun regering. Het zijn simpelweg mensen die hopen morgen wakker te worden zonder een gefabriceerde crisis voor hun deur.

De volgende keer dat je een vurig krantenkop ziet over internationaal conflict, denk dan aan de mensen bij de grensovergang. Zij zijn degenen die de echte, tastbare prijs betalen voor beslissingen die worden genomen in kamers die ze nooit zullen mogen betreden.

Lees het originele artikel op bron.