Scheuren in het MAGA-pantser: hoe het Iran-conflict de Republikeinse Partij splijt

Een verdeelde coalitie

Zet een kop thee en maak het je gemakkelijk, want het politieke theater aan de overkant van de oceaan loopt flink op. Donald Trump heeft er altijd trots op gestaan dat de Republikeinse Partij volledig naar zijn pijpen danst. De oplopende spanningen met Iran leggen echter enkele behoorlijk grote scheuren bloot in zijn verondersteld verenigde coalitie.

De kern van de MAGA-beweging is altijd een robuust, bijna militant isolationisme geweest. Amerika op de eerste plaats betekent doorgaans: wegblijven uit buitenlandse verwikkelingen. Toch heeft de traditionele Republikeinse partij-elite al lang een uitgesproken havikstandpunt ten opzichte van Iran. Beide kampen tevreden stellen is als olie en water mengen. Het werkt simpelweg niet.

De basis versus het establishment

Aan de ene kant heb je de doorgewinterde loyalisten. Dit zijn de kiezers die juichten toen troepen naar huis werden gehaald en die elke interventie in het Midden-Oosten als een kolossale verspilling van belastinggeld beschouwen. Ze willen focus op binnenlandse kwesties, zeker nu de wereldeconomie de huishoudbudgetten onder druk zet. Klinkt bekend? Hier in het VK voelen we de pijn aan de pomp en bij de supermarktkas, dus we begrijpen maar al te goed de wens om je op eigen bodem te richten.

Aan de andere kant bekijkt de oude garde van de Republikeinse Partij de situatie rond Iran vanuit een totaal ander perspectief. Deze traditionele conservatieven geloven in het tonen van militaire slagkracht. Voor hen is een stap terug in een conflict met Iran een teken van zwakte. Ze twijfelen stilletjes, en soms ook hardop, of de huidige populistische leiding het lef heeft om een complexe geopolitieke crisis het hoofd te bieden.

Klem tussen twee vuren

Dit plaatst de leiding in een behoorlijk lastig parket. Als ze meegaan met de havikachtige eisen van de traditionalisten, riskeren ze de achterban te vervreemden die hen naar de macht heeft gestuwd. Als ze vasthouden aan hun isolationistische principes, staan ze voor een opstand van de machtige, goed gefinancierde establishment-figuren die in Washington nog altijd aanzienlijke invloed hebben.

Oorlogen zijn ontzettend duur. Alleen al het financiële zwarte gat van een conflict met Iran is genoeg om elke begrotingsconservatief tot wanhoop te drijven. We hebben het over miljarden dollars die besteed zouden kunnen worden aan infrastructuur, gezondheidszorg of belastingverlagingen. De populistische vleugel weet dit. Ze stellen dat natievorming in het buitenland de steden thuis heeft uitgehold. Het is een overtuigend argument, zeker wanneer de inflatie de werkende klasse uitholt.

Ondertussen zingen de defensiebedrijven en de denktanks in Washington een heel ander liedje. Zij beweren dat afschrikking goedkoper is dan een volledig uitgebroken regionale oorlog later. Dit ideologische touwtrekken is fascinerend om te aanschouwen, al is het ook enigszins beangstigend gezien de inzet.

Waarom het VK dit ter harte moet nemen

Waarom zouden wij hier in Groot-Brittannie ons druk om maken? Wel, het Amerikaanse buitenlandse beleid heeft de vervelende gewoonte om golven over de Atlantische Oceaan te slaan. Een gedestabiliseerd Midden-Oosten betekent volatiele energiemarkten. Wanneer de olieprijzen stijgen, verdiept de woonlastecrisis zich voor ons allemaal. Een verdeelde Amerikaanse regering is bovendien een onvoorspelbare bondgenoot op het wereldtoneel.

Trump bouwde zijn unieke politieke merk op het tarten van juist deze establishment-normen. Hij spotte met eerdere oorlogen. Hij haalde de neoconservatieven door het slijk. Toch schept de realiteit van het Oval Office en de enorme druk vanuit de militaire sector een totaal andere dynamiek. Het dwingt tot compromissen die zijn achterban onverteerbaar vindt.

De scheuren zijn zichtbaar en ze worden groter. De president heeft toegewijde fans die misschien blindelings loyaal zijn, maar een aanzienlijk deel van de partij koestert serieuze twijfels. De Grand Old Party voert momenteel een proxy-oorlog binnen de eigen gelederen.

Naarmate de situatie met Iran zich ontwikkelt, zullen we zien welke factie de echte macht bezit. Tot dan kijken we van een afstand toe, in de hoop dat de gevolgen onze winterstookkosten niet nog oogstrelender maken dan ze al zijn.

Lees het originele artikel op bron.