Precisie-oorlogvoering is een Tegenstrijdigheid: De Bloedige Prijs van de Ineenstorting van de Libanese Gezondheidszorg

Terwijl de meesten van ons momenteel bezig zijn met de vraag of de nieuwste smartphone-update onze batterijduur zal verpesten, of dat de lokale ambachtelijke koffiebar de prijs van een flat white heeft verhoogd, ondergaat de wereld buiten onze comfortabele bubbel een aanzienlijk gewelddadigere transformatie. Meer specifiek is de situatie in Libanon in een tijdsbestek dat zelfs de meest agressieve Silicon Valley-startup traag zou doen lijken, verschoven van een sluimerende zorg naar een complete catastrofe. In de afgelopen twee weken melden gezondheidsautoriteiten dat er minstens 850 mensen zijn omgekomen. Dat is niet zomaar een tragische statistiek: het is een monumentale mislukking van de internationale diplomatie en een harde herinnering dat de slimme technologie die we vieren in onze zakken elders voor veel duisterdere doeleinden wordt ingezet.

De Mythe van de Chirurgische Aanval

Ons wordt vaak een verhaal over moderne oorlogvoering verkocht dat opmerkelijk veel lijkt op de lancering van een tech-product. We horen termen als precisie-munitie, chirurgische aanvallen en gerichte operaties. De marketing suggereert dat deze wapens zo intelligent zijn dat ze een enkele slechterik uit een volle zaal kunnen plukken zonder een druppel te morsen. De werkelijkheid op de grond in Libanon vertelt echter een heel ander verhaal. Wanneer 12 zorgverleners worden gedood bij een enkele aanval, begint het woord precisie als een wrede grap te voelen. Als uw slimme thuishub elke keer dat u het licht wilde dimmen de koelkast uitschakelde, zou u hem terugbrengen voor een terugbetaling. Wanneer een raketsysteem zijn verondersteld doel mist en een medisch centrum vernietigt, is er geen klantenservice om naartoe te bellen.

De gemelde aanval op een zorginstelling is door overlevenden beschreven als een aardbeving. Dit is niet slechts wat poëtische vrijheid van de aanwezigen: het is een letterlijke beschrijving van de kinetische energie die door moderne wapens wordt vrijgegeven. Voor een gezondheidssysteem dat al kreunde onder het gewicht van een economische crisis die onze eigen inflatieproblemen doet lijken op een kleine boekhoudkundige fout, is dit de druppel die de emmer doet overlopen. U kunt geen ziekenhuis runnen wanneer het personeel wordt begraven in het puin van hun eigen klinieken.

Waarom Dit Relevant is voor de Gewone Nederlander

Het is verleidelijk om naar nieuws uit het Midden-Oosten te kijken en te denken dat het niets met ons te maken heeft, maar dat is een gevaarlijke vorm van zelfbedrog. We leven in een hyperverbonden wereld waarin een schokgolf in Libanon uiteindelijk de munten in uw portemonnee doet trillen. Vanuit puur economisch perspectief is regionale instabiliteit in dat deel van de wereld een recept voor marktvolatiliteit. We hebben al gezien hoe wereldwijde conflicten de energieprijzen verticaal kunnen doen stijgen. Als dit verder escaleert, kunnen de kosten van het vullen van uw auto of het verwarmen van uw huis deze winter nog meer een fictief horrorverhaal worden dan ze al zijn. We zijn een economie die afhankelijk is van stabiliteit, en op dit moment is stabiliteit schaars.

Verder is er de kwestie van ons eigen internationaal aanzien. Nederland en de bredere westerse gemeenschap hebben zichzelf lang gepositioneerd als kampioenen van het internationaal recht en de bescherming van humanitaire werkers. Wanneer die werkers worden gedood terwijl ze levens proberen te redden, komt ons eigen buitenlandbeleid onder de loep te liggen. We kunnen niet bepaald opscheppen over ons moreel kompas als we gezien worden als passieve toeschouwers terwijl de fundamenten van het internationaal humanitair recht als vrijblijvende suggesties worden behandeld.

De Menselijke Prijs van Tech-Gedreven Conflict

Het verslag van Bel Trew schetst een beeld dat moeilijk te verteren is. Zorgverleners, de mensen die in elk conflict de neutrale geneesheren horen te zijn, bevinden zich nu in het vizier. Dit schept een angstaanjagend precedent. Als de mensen die het rode kruis of de rode halve maan dragen niet langer veilig zijn, dan is niemand dat. Het is een volledige ineenstorting van de oorlogsregels die verondersteld worden de oorlogvoering te beheersen sinds het midden van de negentiende eeuw. We gebruiken eenentwintigste-eeuwse technologie om rekeningen te vereffenen met een middeleeuws gebrek aan respect voor burgerlevens.

In de techwereld hebben we het vaak over disruptie als iets positiefs. We willen de bankensector ontwrichten of de manier waarop we een taxi bestellen veranderen. Maar dit is disruptie in zijn meest letterlijke en dodelijke vorm. Het is de ontwrichting van gezinnen, de ontwrichting van essentiële diensten en de ontwrichting van het vermogen van een natie om te functioneren. De omvang van de ontheemding in Libanon is verbijsterend, met honderdduizenden mensen die gedwongen zijn hun huis te ontvluchten. Velen van deze mensen slapen nu in parken of op straat, een levensverandering die geen enkele mindfulness-app kan verhelpen.

Het Oordeel over Precisie

Is er een uitweg? De geschiedenis suggereert dat dit soort zaken meestal veel erger wordt voordat het beter gaat. De huidige koers suggereert dat het gezondheidssysteem in Libanon systematisch wordt ontmanteld, hetzij met opzet, hetzij door pure nalatigheid. Geen van beide opties is bijzonder geruststellend. Voor degenen onder ons die veilig vanuit hun luie stoel toekijken, is het een herinnering dat de technologie die we vaak als vanzelfsprekend beschouwen een tweesnijdend zwaard heeft dat momenteel zeer diep snijdt.

De prijs-kwaliteitverhouding hier is nul. We zien miljarden euro's aan militair materieel worden ingezet om een humanitaire rekening te creëren die decennia zal kosten om af te betalen. Als we naar de alternatieven kijken, zoals echte diplomatieke betrokkenheid en de handhaving van rode lijnen met betrekking tot de bescherming van zorgverleners, lijken die opmerkelijk goedkoop in vergelijking. Helaas heeft diplomatie niet dezelfde hightech glans als een droneraket, dus wordt het vaak op de plank gelaten.

Mijn laatste conclusie is eenvoudig: we moeten ophouden te geloven in de mythe van de schone oorlog. Zoiets bestaat niet. Elke keer dat we horen over een chirurgische aanval waarbij een dozijn artsen worden gedood, moeten we indringende vragen stellen over de inlichtingen achter de wapens en de mensen die op de knop drukken. Vanuit een breder westers perspectief moeten we zeer bezorgd zijn over de langetermijngevolgen voor de mondiale veiligheid en onze eigen economische stabiliteit. De aardbeving in Libanon is nog lang niet voorbij, en we zouden de nawerkingen misschien eerder kunnen voelen dan we denken.

Lees het originele artikel op bron.