Powell's Laatste Verdediging: Vier Dingen om Mee te Nemen uit het Laatste Rentebesluit van de Fed-voorzitter

Jerome Powell liep zijn laatste rentebesluit als Fed-voorzitter binnen en deed, op typisch centrale-bankierswijze, absoluut niets. Rentes ongewijzigd. Markten haalden hun schouders op. En toch was de persconferentie daarna allesbehalve saai, met daarin de oorlog in het Midden-Oosten, hardnekkige inflatie, een Wit Huis dat hem al maanden probeert weg te werken, en de niet onbelangrijke kwestie van wie hem opvolgt.

Voor Nederlandse lezers die zich afvragen waarom dit relevant is: wanneer de belangrijkste centrale bank ter wereld begint te wankelen op het gebied van onafhankelijkheid, heeft dat uiteindelijk gevolgen voor uw hypotheekrente, uw pensioen en de benzineprijs aan de pomp. Dit zijn de vier conclusies die er werkelijk toe deden.

1. Rentes gehandhaafd, maar de Fed is openlijk verdeeld

Het hoofdcijfer is duidelijk genoeg. Het Federal Open Market Committee handhaafde de doelstelling voor de federal funds rate op een bandbreedte van 3,5% tot 3,75%, precies waar het al een tijdje stond. Geen verlaging, geen verhoging, geen drama aan de oppervlakte.

Een laagje dieper graven onthult echter een pittiger beeld. Het besluit ging gepaard met vier tegenstemmen, een 8-4 splitsing die naar verluidt de meest verdeelde stemming in tientallen jaren is. Dat is geen beleefde meningsverschil bij het koffieapparaat. Dat is een comité dat zichzelf in tweeën scheurt over de te volgen koers, en het is een detail dat de kale headlines doorgaans begraven.

Waarom de onenigheid? Omdat de Fed in tegengestelde richtingen wordt getrokken door twee luide krachten. Aan de ene kant een economie die wat verlichting nodig heeft. Aan de andere kant inflatie die maar niet rustig wil worden.

2. Inflatie is terug, en olie is de ongemakkelijke gast op het feest

Powell was openhartig over het hardnekkige gedeelte. De inflatie is weer opgelopen, en op basis van de cijfers uit het originele BBC-artikel bereikte de meting in maart 3,3%, omschreven als het hoogste niveau sinds mei 2024. Andere berichtgeving formuleert het voorzichtiger als een tweejarig hoogtepunt, dus neem de precieze vergelijking met een korreltje zout, maar de richting is duidelijk: de prijzen gedragen zich niet.

De voornaamste boosdoener is niet moeilijk te ontdekken. De olieprijzen zijn sinds eind februari 2026 met ongeveer 50% gestegen, grotendeels aangedreven door het Amerikaans-Israelse conflict met Iran en de Amerikaanse blokkade van Iraanse havens. Wanneer ruwe olie stijgt, wordt alles wat per vrachtwagen rijdt, per schip vaart of op een generator draait duurder. Dat vertaalt zich direct in de headline-inflatie.

Voor de Fed is dit een vreselijk scenario. Rentes verlagen ter ondersteuning van de groei betekent risico op het aanwakkeren van de inflatievlammen. Rentes handhaven knijpt de huishoudens die al de klappen voelen van de energiekosten. Powell koos er voorspelbaar voor om te handhaven en af te wachten.

Een analist die in de originele berichtgeving werd aangehaald, Samuel Tombs van Pantheon Macroeconomics, suggereerde dat renteverlagingen nu mogelijk naar 2027 verschuiven. We hebben deze exacte uitspraak niet onafhankelijk kunnen verifiëren, maar de bredere logica klopt: als olie blijft stijgen, zullen renteverlagingen verder in de toekomst blijven verschuiven.

3. Powell verlaat de voorzittersstoel, maar niet het gebouw

Powells termijn als voorzitter eindigt op 15 mei 2026, en tenzij er iets buitengewoons gebeurt, was dit zijn laatste rentevergadering in de topfunctie. Wat hij echter niet doet, is zijn bureau leegpakken en verdwijnen in een lucratief sprekerscircuit.

Zijn termijn als Fed-gouverneur loopt door tot 2028, en hij heeft bevestigd dat hij van plan is te blijven totdat het onderzoek van het Ministerie van Justitie tegen hem, in zijn eigen woorden, 'volledig en definitief afgerond' is. Hij zei ook expliciet dat hij 'letterlijk blijft vanwege de acties die zijn ondernomen' door de Trump-administratie. Dat is niet de taal van een man die graceus met pensioen gaat. Dat is een man die zijn hakken in het zand zet.

Tegelijkertijd heeft hij beloofd een 'laag profiel' te houden en heeft hij toegezegd niet op te treden als 'schaduwvoorzitter'. Vertaling: hij zal geen rivaliserende persconferenties houden of zijn opvolger zwartmaken. Of de markten dat geloven, is een heel andere zaak. Een voormalig voorzitter die in de raad blijft zitten en zijn vervanger in de gaten houdt, is zelfs in de beste tijden een ongemakkelijke dynamiek.

4. Kevin Warsh is de kroonprins, en de politiek is giftig

Het opvolgingsplaatje wordt duidelijker. Kevin Warsh, die van 2006 tot 2011 in de Fed Board zat, is door de Senate Banking Committee doorgestuurd met een partijlijnige stemming van 13-11. De volledige Senaat zal naar verwachting stemmen in de week van 11 mei 2026, handig net voor het verstrijken van Powells voorzitterstermijn.

De stemming werd ontgrendeld toen senator Thom Tillis zijn blokkade liet vallen nadat het Ministerie van Justitie zijn onderzoek naar Powell liet vallen. Of dat onderzoek kan worden nieuw leven ingeblazen door een andere aanklager, met namen als Jeanine Pirro die in sommige berichtgeving worden geopperd, is het soort speculatie dat we moeten signaleren in plaats van als feit te behandelen.

Democraten doen niet alsof ze beleefd zijn over Warsh. Senator Elizabeth Warren ging zelfs zo ver te suggereren dat hij een 'handpop' van Trump zou kunnen worden, wat zelfs naar Warrens normen kleurrijk is. Powell zelf omschreef de juridische aanvallen op de Fed als 'ongekend in onze 113-jarige geschiedenis', een uitspraak die iedereen die om de onafhankelijkheid van centrale banken geeft wakker zou moeten schudden.

Waarom dit belangrijk is voor Nederlandse lezers

Het is verleidelijk om dit allemaal te archiveren onder 'Amerikaanse problemen'. Weerstaat die verleiding. De Fed bepaalt de toon voor de mondiale leenkosten. Als de nieuwe voorzitter als politiek kneedbaar wordt gezien, wankelt de dollar, reageren staatsobligaties, en wordt de taak van de centrale bank moeilijker. Voeg daar olie op verhoogde niveaus aan toe en je hebt een recept voor hardnekkigere inflatie, tragere renteverlagingen en hypotheekrentes die zich niet willen gedragen.

Het oordeel

Powells laatste daad als voorzitter was minder een triomfantelijk afscheid en meer een wachtpatroon in turbulente luchten. Rentes ongewijzigd, comité verdeeld, inflatie morrend, oorlog die olie opstuwt, en een opvolger die klaarstaat onder een politieke wolk. Als u hoopte op een nette afsluiting, bent u bij de verkeerde centrale bank terechtgekomen.

De echte test begint op 16 mei 2026, wanneer iemand anders de voorzittersstoel inneemt en de markten in realtime ontdekken hoe onafhankelijk de Fed nog is.

Lees het originele artikel op bron.