Het Pentagon Probeerde de Pers te Muilkorven. Een Rechter Zei Zojuist Nee.

Het Pentagon probeerde de pers te muilkorven. Een federale rechter trok die muilkorf er zojuist weer af.

U.S. District Judge Paul L. Friedman oordeelde op 20 maart 2026 dat het accrediteringsbeleid voor de pers van het Ministerie van Defensie zowel het Eerste als het Vijfde Amendement van de Amerikaanse Grondwet schendt. Het 40 pagina's tellende vonnis is een harde afwijzing van een beleid dat onder minister van Defensie Pete Hegseth in september 2025 werd ingevoerd, waarbij journalisten in feite werden gevraagd plechtig te beloven dat zij geen informatie zouden verzamelen of publiceren die het Pentagon niet persoonlijk had goedgekeurd.

Verrassing: de journalisten zeiden nee.

Wat het Beleid Daadwerkelijk Eiste

Het Pentagon Facility Alternate Credentials (PFAC)-beleid verplichtte verslaggevers te beloven dat zij geen informatie zouden verkrijgen of publiceren die niet officieel was vrijgegeven. Cruciaal hierbij was dat dit niet beperkt bleef tot gerubriceerd materiaal. Zelfs niet-gerubriceerde informatie was verboden tenzij het Pentagon zijn goedkeuring had gegeven. Het beleid werd in oktober 2025 bijgewerkt, maar de kern van de eis bleef ongewijzigd.

In de praktijk vroeg de overheid journalisten te beloven geen journalistiek te bedrijven. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom dat voor enige commotie zou zorgen.

Vrijwel elk groot Amerikaans nieuwsmedium weigerde te tekenen. The New York Times, Washington Post, CNN, NBC, CBS, ABC, NPR en Fox News weigerden allemaal. Wanneer media die het volledige politieke spectrum beslaan het ergens over eens zijn, weet je dat een beleid iets werkelijk opmerkelijks heeft bereikt: het verenigen van een industrie die het nauwelijks eens kan worden over lettertypekeuzes.

De Rechtszaak en het Vonnis

The New York Times, samen met nationale veiligheidsverslaggever Julian E. Barnes, diende in december 2025 een klacht in. Het vonnis van rechter Friedman was er niet om te missen. Hij oordeelde dat het beleid neerkwam op discriminatie op basis van standpunt, en schreef dat het "ware doel en praktische effect" was "om ongewenste journalisten te weren."

Het bewijsmateriaal dat dit oordeel onderbouwde, was ronduit vernietigend. Uit de rechtbankprocedures bleek dat rechts-populistische influencer Laura Loomer toegang kreeg tot de tip-lijn van het Pentagon, terwijl een vergelijkbaar verzoek van de Washington Post werd afgewezen. Als je toch aan vriendjespolitiek doet, probeer dan op zijn minst iets subtieler te zijn.

De rechter gelastte de herstelplaatsing van perskaarten voor zeven nationale veiligheidsverslaggevers van de New York Times en vernietigde de kernbepalingen van het beleid. Hij handhaafde echter enkele beperkingen, waaronder de verplichting voor begeleiding wanneer verslaggevers door bepaalde gedeelten van het Pentagongebouw lopen. Begrijpelijk. Het is tenslotte een militair hoofdkwartier, geen coworkingruimte.

Een bijzonder treffende passage uit het vonnis merkte op dat het Eerste Amendement de nationale veiligheid "bijna 250 jaar heeft beschermd." De rekensommen komen eerder uit op 235, maar de strekking is duidelijk.

Waarom Dit Verder Reikt dan Washington

Persvrijheid is niet louter een abstract grondwettelijk principe. Het is het mechanisme waarmee het publiek te weten komt wat zijn overheid daadwerkelijk doet, met name op het gebied van defensie en nationale veiligheid. Een beleid waarbij de overheid bepaalt welke journalisten toegang krijgen op basis van haar goedkeuring van hun berichtgeving, is geen accreditering. Het is censuur met extra papierwerk.

Het Comite ter Bescherming van Journalisten verwelkomde het vonnis publiekelijk, en terecht. Wanneer perstoegang een beloning wordt voor gunstige berichtgeving, sterft verantwoordingsjournalistiek een stille dood.

Wat er Nu Gaat Gebeuren

Het Pentagon aanvaardt dit niet stilzwijgend. Woordvoerder van het Ministerie van Defensie Sean Parnell verklaarde: "Wij zijn het oneens met de uitspraak en stellen onmiddellijk hoger beroep in." Dit gevecht gaat naar hogere rechtbanken, waar de grondwettelijke vragen opnieuw worden getoetst.

Vooralsnog staat het vonnis als een duidelijke rechterlijke uitspraak: de overheid mag haar perskorps niet handpicken op basis van redactioneel standpunt. Het Eerste Amendement, zo herinnerde de rechter iedereen, doet al heel lang zijn werk. Het is niet van plan daar nu mee te stoppen.

Lees het originele artikel bij de bron.