Lichten Uit in Cuba: Een Heel Land in het Donker Terwijl het Elektriciteitsnet voor de Derde Keer in een Maand Instort
Cuba heeft in maart 2026 drie landelijke stroomstoringen doorgemaakt. Ontdek waarom het net blijft falen, wat de menselijke tol is en wat er nu staat te gebeuren.
Als je vijf minuten zonder wifi zitten al voelt als een ramp, heb even medelijden met Cuba. Het Caribische eiland heeft zojuist zijn derde landelijke stroomstoring in maart 2026 doorgemaakt, waardoor miljoenen mensen zonder elektriciteit, stromend water of een betrouwbare manier zitten om eten vers te houden. Dit is geen toevallige storing. Dit is een complete energieramp.
Wat Is Er Precies Gebeurd?
Op 22 maart stortte het nationale elektriciteitsnet van Cuba opnieuw in. Een storing in de thermoelektrische centrale van Nuevitas in de provincie Camaguey veroorzaakte een kettingreactie die zich over het hele land verspreidde. De eilandbevolking, geschat op tussen de 9,6 en 11 miljoen afhankelijk van de bron, werd in duisternis gedompeld.
Dit was geen op zichzelf staand incident. De eerste netinstorting trof het eiland op 16 maart en duurde een slopende 29 uur voordat de stroom werd hersteld. Een tweede instorting volgde op 21 maart. Tegen de tijd dat de derde een dag later toesloeg, liepen de Cubanen al op hun tandvlees, zowel letterlijk als figuurlijk.
Waarom Cuba's Elektriciteitsnet Blijft Falen
Het korte antwoord: geen brandstof. Cuba produceert nauwelijks 40% van de energie die het nodig heeft om de lichten aan te houden, aldus president Miguel Diaz-Canel. De rest was historisch gezien afkomstig van invoer, voornamelijk uit Venezuela, dat circa 35.000 vaten olie per dag leverde en daarmee ongeveer de helft van Cuba's behoefte dekte.
Die reddingslijn werd in januari 2026 doorgesneden na de gevangenneming van de Venezolaanse leider Nicolas Maduro bij een Amerikaanse militaire operatie. Venezolaanse leveranties aan Cuba stopten volledig. Om het nog erger te maken, dreigde de regering-Trump met tarieven tegen elk land dat olie aan Cuba verkoopt of levert, waardoor er in feite een energieblokkade ontstond.
Het gevolg? Sinds 9 januari 2026 is er geen olie meer ingevoerd in Cuba. Dat is meer dan twee maanden lang een verouderd elektriciteitsnet draaiende houden op wat restjes en hoop.
De Menselijke Tol
Statistieken vertellen slechts een deel van het verhaal. Op de grond is de realiteit grimmig:
- Bewoners in Havana hebben dagelijks te maken met stroomstoringen van 12 tot 15 uur, met nog slechtere omstandigheden in landelijke gebieden
- Ziekenhuizen zijn gedwongen operaties te annuleren door onbetrouwbare stroomvoorziening
- Voedsel bewaren is vrijwel onmogelijk zonder koeling
- Waterpompen vallen uit tijdens storingen, waardoor de watertoevoer naar huizen wordt afgesneden
Will Grant van de BBC, die vanuit Havana verslag doet, heeft de omstandigheden ter plaatse gedocumenteerd terwijl de crisis zich verdiept. Een internationaal hulpkonvooi is gearriveerd met medische benodigdheden, voedsel, water en zonnepanelen, maar de omvang van de nood is veel groter dan wat noodhulp kan bieden.
Het Grotere Geheel
Cuba's energie-infrastructuur was al aan het kraken voordat de olietoevoer verdween. Het eiland vertrouwt op verouderde thermoelektrische centrales die al decennialang met kunst- en vliegwerk worden onderhouden. Zonder consistente brandstoflevering kunnen deze centrales simpelweg de vraag niet bijhouden, en als een ervan uitvalt, sleurt het kettingeffect het hele net mee naar beneden.
Er is ook een geopolitieke dimensie die niet genegeerd kan worden. Trump heeft publiekelijk gespeculeerd over "Cuba innemen" en het omschreven als "een sterk verzwakte natie." Of die retoriek nu wel of niet in beleid wordt omgezet, de energieblokkade heeft een verwoestend effect op gewone Cubanen die hier niets over te zeggen hebben.
Wat Gebeurt Er Nu?
Eerlijk gezegd zijn de vooruitzichten somber. Zonder hervatting van de olie-invoer zal Cuba's net blijven slingeren van de ene instorting naar de volgende. Het land had al eerder een grote stroomstoring meegemaakt die twee derde van het eiland trof, al op 5 maart, ruim voor de drie landelijke storingen die volgden. Het patroon versnelt, het verbetert niet.
De zonnepanelen uit het hulpkonvooi bieden een sprankje hoop voor individuele huishoudens, maar ze zijn een pleister op een systemische wond. Cuba heeft brandstof, infrastructuurinvesteringen en politieke omstandigheden nodig die het in staat stellen om betrouwbaar energie te betrekken. Geen van die dingen lijkt op korte termijn waarschijnlijk.
Voorlopig wachten miljoenen Cubanen in het donker, letterlijk, tot iemand de schakelaar weer omzet.
Lees het originele artikel op bron.