Laat Ed Milibands Net Zero-strategie ons in de kou staan?

Een koude realiteitscheck

Laten we eerlijk zijn: de huidige staat van het Britse energiebeleid voelt een beetje aan als proberen een Victoriaans rijtjeshuis te verwarmen met een enkele kaars. Energieminister Ed Miliband voert een harde koers op het gebied van Net Zero, maar nu de mondiale spanningen oplopen en de energiemarkten even stabiel zijn als een kaartenhuis in een storm, beginnen de scheuren in de strategie zichtbaar te worden. Zelfs sommige van de meest overtuigde groene activisten beginnen zich af te vragen of we niet wat te overhaast zijn geweest met het dichtdraaien van de kraan voor onze eigen Noordzeebronnen.

Het Noordzee-dilemma

Jarenlang was het argument simpel: we moeten overstappen op hernieuwbare energie. Niemand is tegen een schonere toekomst, maar de overgang moet wel, nou ja, een overgang zijn. Door investeringen in de Noordzee te beperken, ruilen we onze energieonafhankelijkheid feitelijk in voor afhankelijkheid van volatiele internationale markten. Het is een beetje alsof je je auto verkoopt om op benzine te besparen, om er vervolgens achter te komen dat je nog steeds naar je werk moet.

De economische impact

Het gaat niet alleen om de bedragen op onze maandelijkse rekeningen, hoewel die pijnlijk genoeg zijn. Er broeit een serieuze banencrisis in het noordoosten van Engeland en in Schotland. Duizenden geschoolde werknemers zijn afhankelijk van de offshoreshector. Als we deze banen afschaffen voordat de groene alternatieven klaar zijn om op grote schaal te worden ingezet, blijven we achter met een uitgeholde economie en een arbeidsbevolking die zich in de steek gelaten voelt. Dat is een hoge prijs voor ideologische zuiverheid.

Waarom we een pragmatische aanpak nodig hebben

We kunnen fossiele brandstoffen niet zomaar wegwensen zolang de wereld er nog steeds verslaafd aan is. De huidige strategie voelt minder aan als een langetermijnplan en meer als een vingers-gekruist-aanpak. Als we het monster van de hoge kosten van levensonderhoud willen verslaan, moeten we kijken naar de middelen die we tot onze beschikking hebben. Dat betekent de lichten aan houden met lokaal gas terwijl we de infrastructuur voor de toekomst uitbouwen.

• Energiezekerheid is nationale veiligheid.
• Lokale banen ondersteunen lokale gemeenschappen.
• Hernieuwbare energie is de toekomst, maar het is niet de enige oplossing voor vandaag.

We hebben een evenwichtige energiemix nodig die ons niet in onze eigen huizen laat rillen van de kou. Het is tijd voor wat meer pragmatisme en wat minder idealisme. Als we de economische realiteit van onze energiebehoeften blijven negeren, zouden we wel eens kunnen ontdekken dat de groene transitie ons meer kost dan alleen geld.

Lees het originele artikel op bron.