Irans Bizarre Propagandavideo Zet Trump Neer als een Olievretende Super Mario

Net als je dacht dat geopolitieke boodschappen het hoogtepunt van vreemdheid hadden bereikt, duikt Iran op met een nieuwe kanshebber. Een propagandaclip die rondgaat op Iraanse sociale media herdenkt Donald Trump als een Super Mario-personage dat vrolijk olievaten opzuigt alsof het power-up paddenstoelen zijn.

Ja, echt. Dit is de wereld waarin we nu leven.

Wat staat er eigenlijk in het video?

De clip, die breed gedeeld wordt via Iraans-gelieerde accounts, plaatst een cartoon-Trump in een Mario-achtige platformgame. In plaats van Goombas vertrappen of een prinses redden, schrokt onze gepixelde ex-president olievaten naar binnen met het enthousiasme van iemand die net een onbeperkt buffet heeft ontdekt.

Het is grof (woordspeling volledig bedoeld), maar de symboliek is verre van subtiel. Trump staat gelijk aan hebzucht. Amerika staat gelijk aan olieverslaving. Het Midden-Oosten staat gelijk aan het level dat hij lustig aan het plunderen is. Game over, vermoedelijk, wanneer de vaten op zijn.

Waarom Mario, van alle dingen?

Nintendo's geliefde loodgieter kiezen als politiek bokszakje is een merkwaardige stap, maar het heeft een zekere logica. Mario is vrijwel direct herkenbaar voor iedereen met een hartslag en een vluchtige bekendheid met de afgelopen veertig jaar popcultuur. Plak Trumps kenmerkende haar op dat rode petje en je hebt een meme-klare visual die goed reist over grenzen en taalbarrières heen.

Het is ook niet de eerste keer dat Iraans staatsgezinde media zijn opgedoken in videogame-esthetiek. Een eerdere clip zou naar verluidt een Wii-achtige nabootsing van het Witte Huis hebben bevat, wat erop wijst dat iemand op de propagandaafdeling in Teheran duidelijk de gameconsole van zijn neef aan het plunderen is voor inspiratie.

Propaganda ontmoet popcultuur

Dit soort dingen zijn natuurlijk niet nieuw. Regeringen gebruiken al sinds het bestaan van het medium cartoons, posters en animaties om uithalingen te doen naar hun rivalen. Wat veranderd is, is het platform en de afwerking.

De propaganda van vandaag hoeft er niet gelikt of duur uit te zien. Het moet gewoon deelbaar zijn. Een hapklaar filmpje dat rondgaat in WhatsApp-groepen en opnieuw geplaatst wordt op X kan veel meer ogen bereiken dan een glanzende staatsuitzending ooit zou kunnen. En niets schreeuwt deelbaar als een geliefd videogame-personage dat ingezet wordt voor politiek scoren.

Werkt het eigenlijk?

Dit is de ongemakkelijke vraag voor degene die dit in een Teherans montagestudio heeft bedacht. Maakt het van Trump een dikke Italiaanse loodgieter die hem daadwerkelijk schaadt, of geeft het zijn aanhangers gewoon nog een meme om om te lachen en te herposten?

Trump heeft altijd gefloreerd op aandacht, ongeacht of het vleiend is. De helft van zijn politieke carriere is gebouwd op vijanden die hem gratis publiciteit geven. Een dwaze cartoon die hem afbeeldt als een videogamepersonage voelt minder als een vernietigende kritiek en meer als fanart met vijandige bedoelingen.

Als dat al iets is, riskeer je het soort ding te worden dat zijn achterban ironisch deelt, op T-shirts geplakt bij verkiezingsbijeenkomsten nog voor de week om is.

De oliehoek

De olievatsymboliek is het meer puntige deel. De Iraanse economie is al jaren zwaar getroffen door Amerikaanse sancties, waarbij de olie-export een bijzonder heikel punt is. Trump afbeelden als iemand die persoonlijk vaten ruwe olie verslindt is een niet zo verhulde steek onder water naar het Amerikaanse buitenlandse beleid in de regio en de perceptie dat Washington's belang in het Midden-Oosten begint en eindigt met wat er onder het zand zit.

Of die boodschap aankomt bij publiek buiten Iran is een andere zaak. Voor de meeste Britse kijkers die hieraan voorbij scrollen op sociale media is de conclusie waarschijnlijk minder geopolitiek commentaar en meer geamuseerde verbijstering over de pure vreemdheid van het geheel.

Een patroon van cartooneske berichtgeving

De Iraanse propagandamachine leunt al een tijdje op deze surrealistische, meme-achtige stijl. Het is ver verwijderd van de strenge, formele uitzendingen uit het verleden. Staatsgezinde accounts hebben van alles geproduceerd, van geanimeerde explosies boven digitale recreaties van Amerikaanse militaire bases tot nagebootste clips die zich diverse Amerikaanse politici in onflatterende scenario's voorstellen.

De strategie lijkt erop te bestaan alles tegen de muur te gooien en te zien wat viraal gaat. Het is hetzelfde draaiboek dat vrijwel elke online contentmaker gebruikt, maar dan met aanzienlijk hogere inzetten.

Waarom dit relevant is voor Britse lezers

Je vraagt je misschien af waarom dit allemaal op de radar van een Britse kijker moet verschijnen. Eerlijke vraag. Het eerlijke antwoord is dat de spanningen tussen Iran, de VS en Israel rimpeleffecten hebben die ver buiten de directe regio reiken. Olieprijzen, energierekeningen, vliegroutes voor vakantie en bredere veiligheidszorgen worden allemaal beinvloed wanneer dit deel van de wereld rumoerig wordt.

Propagandavideo's gaan de Derde Wereldoorlog niet zelfstandig ontketenen, maar ze zijn een nuttige temperatuurcheck. Wanneer officiele of semi-officiele Iraanse kanalen cartoons uitbrengen die Amerikaanse leiders bespotten, zegt dat je iets over waar de retoriek momenteel staat. IJzig, mocht je het je afvragen.

Het vreemde nieuwe normaal

Er is iets oprecht vreemds aan het leven in een moment waarop internationale diplomatie en Nintendo-personages een Venn-diagram delen. Koude Oorlog-propaganda bestond uit stoïsche soldaten en grimmige fabrieksarbeiders. Moderne propaganda is Trump als Mario die olievaten eet.

Of dat vooruitgang vertegenwoordigt, achteruitgang, of gewoon het onvermijdelijke resultaat van het geven van TikTok aan de hele planeet, is een filosofische vraag voor een andere dag.

De conclusie

Dus wat moeten we van dit alles maken? Eerlijk gezegd waarschijnlijk niet te veel. Het is een propagandaclip die bedoeld is om een reactie uit te lokken, en er over schrijven geeft het precies de zuurstof waarvoor het gecreeerd werd. Schuldig, zo zit dat.

Maar het is ook een kleine, veelzeggende blik op hoe moderne staatskunst nu opereert. Minder witboeken, meer pixelkunst. Minder diplomatieke telegrammen, meer memes. Het medium mag dwaas zijn, maar de onderliggende boodschap is dodelijk serieus. Iran wil dat de wereld Trump, en bij uitbreiding Amerika, ziet als een hebzuchtige grondstoffenhamsteraar. Of iemand buiten de eigen achterban overtuigd is, is een heel andere zaak.

Voor nu kunnen we dit toevoegen aan de groeiende stapel bewijs dat de jaren 2020 gewoon steeds vreemder zullen worden. Maak je vast.

Lees het originele artikel op bron.