Howard Lutnicks Epstein-geheugenverlies: De Minister van Handel Kan het Onvergetelijke Niet Herinneren

Sommige dingen blijven je bij. Je trouwdag. De geboorte van je kinderen. Het moment waarop je ontdekte dat je buurman een geregistreerde zedendelinquent was. Zou je denken.

Niet zo voor Howard Lutnick, Donald Trumps minister van Handel, die op 6 mei 2026 meer dan vier uur lang voor het House Oversight Committee verklaarde dat hij zich eigenlijk niet meer kon herinneren wanneer hij voor het eerst had vernomen dat Jeffrey Epstein schuldig had gepleit aan het ronselen van een minderjarige. Het transcript verscheen rond 13 mei, en het is een fascinerende lectuur als je ervan houdt om toe te kijken hoe bewindslieden tamelijk significante feiten kwijtraken.

De cruciale bekentenis

Lutnick bevestigde dat hij in december 2012 het privé-eiland van Epstein, Little St. James, had bezocht, samen met zijn familie. Dat was vier jaar na Epsteins schuldbekentenis in 2008 voor het ronselen van een minderjarige onder de 18, een zaak gebaseerd op bewijsmateriaal van 34 slachtoffers. Lutnick, gevraagd waarom hij erheen ging, haalde in wezen zijn schouders op. Hij kon zich het besluitvormingsproces niet herinneren. Kon niet meer achterhalen wanneer hij had vernomen van de zedendelinquent-status. Kon de tijdlijn van alles wat ongemakkelijk was niet meer reconstrueren.

Voor een man die Cantor Fitzgerald uitbouwde tot een machtsbolwerk op Wall Street, is de selectieve amnesie, laten we zeggen, opvallend.

Een burenregeling

Dit is het gedeelte dat werkelijk de wenkbrauwen doet fronsen. Lutnick kocht het perceel naast dat van Epstein in 1997 en trok er na renovaties in 2005 in. Hij ontmoette Epstein voor het eerst datzelfde jaar bij Epsteins huis aan de Upper East Side en, naar eigen zeggen, werd hij afgestoten door een opmerking over 'de juiste soort massages'. Iedereen met een beetje gezond verstand kan raden waar dat naartoe ging.

Ondanks dat vroege waarschuwingssignaal ontmoette Lutnick Epstein in 2011 opnieuw voor een uur, zogenaamd om steigers en renovaties te bespreken. Een jaar later volgde de familievakantie op het eiland. En volgens de NBC News-berichtgeving over de Epstein-dossiers bleven Lutnick of zijn medewerkers Epstein e-mails sturen tot minstens 2018.

Dat is een lange correspondentie met iemand die je naar eigen zeggen bij de eerste indruk al griezelig vond.

De teruggetrokken chantage-bewering

Lutnick had eerder in de Pod Force One-podcast de theorie geopperd dat Epstein een soort chantagepraktijk runde. Sappig materiaal. Het soort bewering dat wordt geknipt en gedeeld.

Onder ondervraging van het comité verdampte dat zelfvertrouwen echter. Hij vertelde de leden dat hij had 'gespeculeerd'. Wat een manier is om te zeggen dat je iets groots op een podcast hebt gezegd en daar nu liever niet achter staat nu advocaten erbij betrokken zijn.

De uitspraak 'hij werd beroemd in 2019'

Een van de meer wenkbrauwverheffende momenten was toen Lutnick suggereerde dat Epstein eigenlijk pas in 2019 beroemd werd, het jaar van de federale arrestatie van de financier en zijn dood in detentie. Dit zal nieuws zijn voor iedereen die 2008 heeft meegemaakt, toen de oorspronkelijke deal voor schuldbekentenis brede media-aandacht trok en een jarenlang debat ontketende over hoe een man met zo'n staat van dienst vrijuit kon blijven gaan.

Afgevaardigde Yassamin Ansari drukte hem precies op dit punt. Hoe kan een Manhattan-multimiljonair niet weten dat zijn buurman in het nieuws was geweest voor het ronselen van een minderjarige? Lutnicks antwoord was, in grote lijnen, dat hij het simpelweg niet wist.

Waarom dit relevant is voor Nederlandse lezers

Je zou je terecht kunnen afvragen waarom een Nederlands publiek zich zou moeten bekommeren om de vakantieplannen van een Amerikaanse minister uit veertien jaar geleden. Terecht punt. Maar het Epstein-verhaal heeft al lang een transatlantische dimensie, en de vraag die centraal staat in het werk van het Oversight Committee is dezelfde die Europese lezers al jaren stellen over hun eigen establishment: hoe konden zoveel machtige, goed verbonden, duur opgeleide mensen ogenschijnlijk niet zien wat zich pal voor hun neus afspeelde?

Het Lutnick-transcript is een ander datapunt in die voortdurende vraag. En het verschijnt nu Bill Gates, Leon Black en Pam Bondi naar verluidt in de komende weken worden opgeroepen voor commissieverhoren. Bill en Hillary Clinton hebben elk al enkele uren voor de commissie doorgebracht.

Het discussiepunt over het format

Een korte noot over de beeldvorming. De getuigenis was vrijwillig en, cruciaal, niet op video opgenomen. Democraten in het comité hebben betoogd dat dit format Lutnick gemakkelijk afschermt van de soort virale momenten die een slechte dag veranderen in een carrière-beeindigende. Het Oversight Committee publiceerde het Lutnick-transcript samen met dat van Ted Waitt, de oprichter van Gateway computers, op dezelfde dag.

Of het ontbreken van beeldmateriaal uitmaakt, is een kwestie van perspectief. Persoonlijk zou ik stellen dat een schriftelijk transcript van een zittende minister van Handel die zegt dat hij zich niet kan herinneren wanneer hij ontdekte dat zijn buurman een veroordeelde zedendelinquent was, het werk prima doet.

De politieke achtergrond

De Trump-administratie heeft hard gewerkt om de temperatuur te laten dalen rond alles wat met Epstein te maken heeft. De strategie is begrijpelijk. Elk nieuw transcript brengt nieuwe vragen, en de lijst van genoemde namen strekt zich uit over beide partijen en meerdere decennia van sociaal leven in New York en Florida.

Lutnick heeft ook een voorgeschiedenis op dit gebied. Eerder in februari 2026 gaf hij het eilandbezoek van 2012 toe tijdens een hoorzitting van het Senate Appropriations-subcomité, waarop Senator Jacky Rosen opriep tot zijn aftreden. Hij behield zijn functie. Het nieuwste transcript wordt waarschijnlijk niet het moment waarop dat verandert, maar het draagt wel bij aan een langzame druppel van ongemak die de administratie duidelijk liever niet heeft.

Het oordeel

Veel machtige mensen hadden banden met Epstein. Zijn eiland bezoeken is op zichzelf geen bewijs van wangedrag. Maar het cumulatieve effect van Lutnicks transcript, de tijdlijn van de vriendschap, het perceel ernaast, de e-mails die tot 2018 doorgingen, de teruggetrokken chantage-bewering, en de handige geheugenlacunes, is niet bepaald geruststellend.

Wat het publiek verdient zijn rechtstreekse antwoorden. Wat we op 13 mei 2026 kregen, waren vier uur van een intelligente man die ongebruikelijk wazig was over een onderwerp dat elke redelijk persoon tot in detail zou herinneren. Trek daar zelf uw conclusies uit.

Lees het originele artikel op bron.