De VN heeft slavernij zojuist uitgeroepen tot het 'ergste misdrijf tegen de menselijkheid' en drie landen waren het daar niet mee eens
De VN stemde 123-3 voor een historische resolutie over de transatlantische slavenhandel. Lees wat de verklaring inhoudt en waarom de VS, Israel en Argentinie tegenstemden.
In een stemming die werkelijk unaniem had moeten zijn, heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een historische resolutie aangenomen waarin de slavenhandel in Afrikanen wordt bestempeld als het 'ergste misdrijf tegen de menselijkheid'. De uitslag? 123 voor, 3 tegen, 52 onthoudingen. Voor wie het bijhoudt: de drie landen die tegen stemden waren de Verenigde Staten, Israel en Argentinie. Trekt u uw eigen conclusies.
Wat de Resolutie Daadwerkelijk Zegt
De resolutie werd aangenomen op de Internationale Dag van Herdenking van de Slachtoffers van Slavernij en de Transatlantische Slavenhandel. De volledige titel is een mond vol: de 'Verklaring van de Slavenhandel in Afrikanen en de Raciaal Gemotiveerde Chattel-slavernij van Afrikanen als het Ergste Misdrijf tegen de Menselijkheid'. De resolutie roept op tot formele excuses, restitutie, compensatie, rehabilitatie en bijdragen aan een reparatiefonds, zij het zonder een specifiek bedrag te noemen.
Ook wordt opgeroepen tot de teruggave van culturele goederen aan hun landen van herkomst, van kunstwerken en monumenten tot museumstukken en archieven, kosteloos. Diverse Europese museumcuratoren voelden collectief een rilling over hun rug lopen.
Ghana Neemt het Voortouw
De resolutie werd geleid door Ghana onder president John Dramani Mahama, die ook werd benoemd tot Afrikaanse Unie-kampioen voor Reparaties. In zijn toespraak tot de Algemene Vergadering sloeg Mahama een krachtige toon aan: 'Vandaag komen wij bijeen in plechtige solidariteit om de waarheid te bevestigen en een weg naar genezing te bewandelen.'
Hij deed ook een opmerkelijke taalkundige interventie met de woorden: 'Er bestaat niet zoiets als een slaaf.' Die herformulering is belangrijk. Taal bepaalt hoe we de geschiedenis begrijpen, en Mahama's nadruk op het spreken over tot slaaf gemaakte mensen in plaats van 'slaven' onderstreept dat slavernij iets was dat mensen werd aangedaan, niet iets wat zij inherent waren.
De Cijfers Achter de Verschrikking
De transatlantische slavenhandel, die ruwweg 400 jaar duurde van de 15de tot de 19de eeuw, zag naar schatting 12,5 miljoen Afrikanen de Atlantische Oceaan oversteken. Volgens cijfers van belangengroepen worden de onbetaalde lonen aan Afrikaanse mensen geschat op 2 tot 3 biljoen dollar, met onbetaalde koloniale onttrekking die daar nog eens 4 tot 6 biljoen dollar aan toevoegt. Ter vergelijking: de totale externe schuld van het Afrikaanse continent bedraagt momenteel ongeveer 1,5 biljoen dollar. De berekening is niet subtiel.
Wie op de Vlakte Bleef
Het Verenigd Koninkrijk koos er, samen met EU-lidstaten, voor zich te onthouden. De Britse ambassadeur James Kariuki erkende wel de 'verwoestende gevolgen en langdurige effecten' van slavernij, wat diplomatiek jargon is voor 'we weten dat dit is gebeurd, maar we zijn nog niet helemaal klaar om over de rekening te praten'. De onthouding heeft al reacties opgeroepen in het Britse parlement.
Wat Gebeurt Er Nu?
Hier zit de addertje onder het gras: resoluties van de Algemene Vergadering zijn juridisch niet bindend. Niemand schrijft morgen cheques uit. Maar dit afdoen als louter symboliek zou kortzichtig zijn. De Afrikaanse Unie had al in februari haar eigen ondersteunende resolutie aangenomen, en Algerije nam in december 2025 een wet aan die de Franse kolonisatie bestempelt als een misdrijf tegen de menselijkheid. Er tekent zich een patroon af.
De resolutie roept ook op tot een Internationale Conferentie over Misdrijven van het Kolonialisme, die belooft de meest ongemakkelijke diplomatieke bijeenkomst te worden sinds, welnu, de laatste keer dat iemand reparaties probeerde te bespreken.
Ghana's minister van Buitenlandse Zaken Samuel Okudzeto Ablakwa verwoordde het wellicht het beste: het initiatief gaat 'niet om het vergelijken van historisch leed, maar om het waarborgen van erkenning en waardigheid'. In een lichaam met 193 leden, waar slechts drie landen het over zich konden verkrijgen om tegen dat principe te stemmen, lijkt de richting duidelijk. De vraag is niet langer of dit gesprek plaatsvindt, maar hoe snel het zich verplaatst van woorden naar daden.
Lees het originele artikel op bron.